194به لوث معاصى مُلَوَّث نگرداند؛ بلكه از لغويات بى‌فايده هم اجتناب نمايد.

بايد حالش با حال وقتى كه مشرّف نشده بود، تفاوت بيّن داشته باشد و مهما امكن، خُدّام و مجاورين را مراعات نمايد، به عطا و بخشش و احسان و آنها را اكرام نمايد. و در نظرش وقعى داشته باشند هر چه را جفا ببيند، به شيرينى متحمّل شود، بداند از كه كشيده، در راه كه بوده، در بذل مال به آنها مضايقه نكند و مشايخ و اهل علمشان را بيشتر از همه تكريم و توقير نمايد و در سختى و شدايد سفر، از عمل خود منضجر و پشيمان نگردد؛ خصوصاً در مقام خوف از اعدا كه خودشان فرموده‌اند: «ا لا تحبون ان تخافوا فينا؟» [ \ آيا دوست نداريد كه در راه ما دچار ترس و خوفى شويد؟] و استعجال در مراجعت از مشاهد مشرّفه ننمايد. مهما امكن توقّف كند، وسوسۀ خيالى كه كارم معوّق مانده، خانه‌ام تنهاست، خرجى ندارم، رفيق مى‌رود و غيرذلك را - از آن فكرهايى كه اگر خودش تأمّل كند، مى‌داند كه شيطان او را اغوا مى‌نمايد تا از زيارت باز ماند - به خود راه ندهد؛ خصوصاً اگر جمعه يا يكى از زيارت‌هاى مخصوصه قريب باشد؛ زيرا كه چهل يا پنجاه يا بيشتر از عمرش گذشته، يك دفعه موفّق به زيارت شده، هيهات كه ديگر برگردد، دوباره موفق به مراجعت شود. مادامى كه آنجا هست، خيالش مى‌رسد كه برگشتن و آمدن حتّى سالى يك مرتبه سهل كارى است؛ امّا نخواهد شد، تجربه شده [ است] .

بارى باقى ماند كلام در اينكه مادامى كه در مشاهد است، آيا زيارت امام و داخل حرم زياده برود يا نه؟ پس صبح و شام مشرّف شود.

گفته‌اند بزرگان: هر چه بيشتر بهتر، ليكن حقّ در مسأله تفصيل است باطلاقه درست نيست، اجمالش اين است كه با اين شرايط مقررۀ مزبوره