89
صَدْرِي وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي». 1
«بيشترين دعاى من و دعاى پيامبران در عرفه اين بوده است كه:
خدايا! قلب و گوش و چشم مرا روشنايى بخش. خدايا! مرا شرح صدر عنايت فرما و كارم را آسان كن.»
انجام رسالت، از آن رو سعۀ صدر مى‌طلبد كه رسالت‌دار با مردمان گونه‌گون و خواسته‌هاى مختلف و خوى و خصلتهاى متفاوت روبه‌رو است و اگر داراى صبر و حوصله و ظرفيت لازم نباشد و نتواند مردم را تحمّل كند، كار تبليغ ابتر مى‌ماند. مبلّغ بايد مخاطبان خود را درك كند و انتظار يكسان از آنان نداشته باشد و متناسب با حال هر يك، روش مناسب برگزيند و با تحمل و سعه صدر بار مسؤوليت تبليغ را به منزل رساند.
شايد يكى از دلايلى كه پيامبران در برهه‌اى از زمان، به شغل چوپانى پرداخته‌اند، همين باشد كه راه و رسمِ سلوك با زيردستان، حتى جاهل‌ترين افراد را تمرين كنند و از نادانى و ناسازگارى‌ها رنجيده خاطر نشوند و مدارا و مماشات و همراهى با ضعيفان فكرى را تجربه نمايند.
14 - شجاعت و صراحت
مبلّغان بايد دربيان حق وابلاغ پيام، از صراحت وشجاعت برخوردار باشند. همانگونه كه قرآن كريم توصيف مى‌كند:
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسٰالاٰتِ اللّٰهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لاٰ يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلاَّ اللّٰهَ . 2