90«آنانكه پيامهاى الهى را ابلاغ مى‌كنند و از خدا مى‌ترسند و جز خدا از كسى بيم و هراس ندارند.»

كوتاهى در بيان حق و ملاحظات ناموجّه، از ضعف ايمان بيم خطر و اميد به غير است. در حالى كه هيچ يك از اين امور در منطق دين پذيرفته نيست. هرگاه انسان بداند عزت و ذلّت، مرگ و حيات و سود و زيانش به دست خدا است، هيچ چيز مانع او از بيان حق نخواهد شد. رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«لاٰ يَمْنَعَنَّ أَحَدَكُمْ رَهْبَةُ النّاسِ أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ إِذٰا رَآهُ أَوْ شَهِدَهُ، فَإِنَّهُ لاٰ يُقَرِّبُ مِنْ اجَلٍ، وَ لاٰ يُبٰاعِدُ مِنْ رِزْقٍ أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ، أَوْ يُذَكِّرَ بِعَظِيمٍ». ¹

مبادا بيم از مردم، فردى از شما را با ديدن و مشاهدۀ حق، از گفتن آن باز دارد؛ زيرا حق گفتن يا يادآورىِ امرى بزرگ، نه مرگ را نزديك كند و نه روزى را دور سازد.

نظير اين روايت كلام اميرمؤمنان عليه السلام است كه در باب امر به معروف و نهى از منكر مى‌فرمايد:

«إِنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ لاَ يُقَرِّبَانِ مِنْ أَجَلٍ وَ لاَ يَنْقُصَانِ مِنْ رِزْقٍ». ²

«امر به معروف و نهى از منكر، نه اجل را نزديك مى‌كند و نه از روزى مى‌كاهد.»