54 «لَئِنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلاً وٰاحِداً خَيْرٌ لَكَ مِنَ الدُّنْيٰا وَ مٰا فِيهٰا». ¹ تبليغ و ثمرۀ آن، كه هدايت انسانها است، به مثابۀ زنده نمودن آنها است و زنده كردن يك انسان، با زنده كردن همۀ انسان برابرى مى‌كند. همانگونه كه آيه كريمۀ: وَ مَنْ أَحْيٰاهٰا فَكَأَنَّمٰا أَحْيَا النّٰاسَ جَمِيعاً ² بيانگر است كه در تفسير آن امام صادق عليه السلام فرمود: «مَنْ أَخْرَجَهَا مِنْ ضَلاٰلٍ إِلَى هُدًى فَكَأَنَّمَا أَحْيَاهَا»؛ «كسى كه يك انسان را از ضلالت خارج سازد و به راه هدايت آورد، گويى او را زنده كرده است.» ³

شرايط و ويژگى‌هاى مبلغ

مبلّغ گاه يك فرد است و گاه يك نهاد و تشكّل و سازمان، كه در هر دو صورت، شرايط و ويژگى‌هاى مخصوص به خود را دارد. وقتى قرآن كريم مى‌فرمايد: وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ⁴ و امّت و گروه را موظف به دعوت مى‌كند، اين «امت» شامل مجموعه و گروه است كه هدف واحدى را دنبال مى‌كنند و مى‌تواند در برگيرندۀ يك سازمان باشد؛ همانگونه كه آحاد امت را نيز در بر مى‌گيرد. اگر پيام‌رسان و نهاد و تشكّل است ناگزير به يك تشكيلات تبليغى، ساماندهى و برنامه‌ريزى نياز دارد، با طرح و برنامه سنجيده، زمينه‌ها و امكانات و نيازها و اولويتها را بايد بررسى كند، مخاطبين را با همۀ مشخصه‌ها در نظر گيرد و مشكلات را كه با آنها مواجه است و