93او نمايان بود و عصا به دست، طواف مىكرد، نزديك او رفتم و پرسيدم:
از كجا آمدهاى؟
گفت: از نقطهاى بسيار دوردست، پنج سال است كه راه پيمودهام تا به اين جا رسيدهام! از رنج سفر پير و ناتوان شدهام!
گفتم: به خدا سوگند، مشقّت زيادى را تحمّل كردهاى، ولى اطاعتى بزرگ و زيبا، محبّتى صادقانه در پيشگاه خدا انجام دادهاى.
پيرمرد، از شنيدن اين سخن خيلى شاد و خرّم شد، لبخندى به روى من زد و اين دو بيت را قرائت كرد:
زُرْ مَنْ هَوَيْتَ وإنْ شَطَتَ بِكَ الدّار
«آن كس را، كه دل به او بستهاى، زيارت كن، هرچند ميان خانۀ تو و او، حجابها و پردهها، فاصلۀ دور انداخته باشد».
«دورى راه، هرگز نبايد مانع زيارت تو و محبوب گردد، زيرا دوست و عاشق به هر حال، بايد به زيارت محبوب خود برود.»
آرى، عظمت و جاذبۀ خانه خدا آن قدر زياد است، كه دلهاى انباشته از ايمان را از تمام نقاط دور و نزديك به سوى خود جذب مىكند، پير و جوان و بزرگ و كوچك، از هر نژاد و قبيله از راه دور و نزديك، لبّيكگويان، عاشقانه به سوى آن مىشتابند، تا جلوهها و جاذبههاى مقام