262
1- آمرزش و گناهسوزى
عظمت و شرافت مكان، معنويت و قداست زمان، حالات معنوى و عرفانى زائران، كه در پرتو اخلاص و انقلاب روحى به آنان دست مىدهد، چنان امواج رحمت و عنايت خداوندى را به جوش مىآورد، كه آفريدگار جهان هستى، بندگان دلدادۀ خود را مشمول لطف و عنايت قرار مىدهد و گناهان آنان مىبخشد.
در اين باره، روايات زيادى وارد شده، كه از باب نمونه چند مورد آن را مورد دقّت قرار مىدهيم:
1- امام صادق عليه السلام مىفرمايد: پدرم امام باقر عليه السلام بارها مىفرمود:
هركس اين خانه را به عنوان حج يا عمره زيارت كند، در حالى كه از «كِبر» و خودپسندى پيراسته باشد، از گناهان پاك مىشود، مثل روزى كه از مادر متولّد شده است. سپس اين آيه را قرائت كرد: وَ اذْكُرُوا اللّٰهَ فِي أَيّٰامٍ مَعْدُودٰاتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقىٰ ... 1، هركس تعجيل كند وذكر خدا رادوروز (11 و12 ذىحجّه) انجام دهد، گناهى بر او كه تقوا پيشه است، و تأخير انداخته نيست.
سؤال كردم: منظور از «كِبر» چيست؟ فرمود: رسول خد صلى الله عليه و آله فرمود: إنَّ أعْظَمُ الكِبْرِ، غَمْضُ الخَلْقِ وَسَفَهُ الحَقِّ...
بزرگترين «كبر» و خودپسندى اين است، كه كسى مردم را خفيف و سبك شمارد و چيز باارزشى به حساب نياورد و نسبت به حق جاهل و ناآگاه باشد، و نيز همراهان و اعضاى خانوادۀ خود را سرزنش كند، هركس گرفتار چنين كبر و نخوتى باشد، خداوند لباس كرامت و ارزش را