195آفتاب نزديك است طلوع كند، نسيم ملايم صبحگاهان، بدنهاى احرامدارانى را كه شبزندهدارى كردهاند، نوازش مىدهد، همه عجله دارند، كه به سوى «منا» شتاب گيرند و اعمال آن سرزمين را انجام دهند.
همه بايد تابع فرمان الهى باشند، اين جا توقف كن و از مرز خارج مشو، تا آفتاب طلوع نكند، حق ندارى از مرز «وادى مُحَسّر» عبور كنى. همۀ اينها براى اين است كه درس اطاعت براى همۀ زندگى باشد و عبوديّت واقعى و عينى را تحقّق و تبلور بخشد و سوغات حج را دريافت دارند و به ديگران ارمغان دهند.
زائران خانۀ خدا، كه شب را در مشعرالحرام بيتوته و وقوف و راز و نياز داشتهاند، تا آفتاب نزند، نبايد از «وادى مُحَسّر» به سوى «مِنا» عبور كنند، وادى «محسّر» قسمت بيابان باريكى است، كه بين سرزمين مشعرالحرام و سرزمين «منا» واقع شده است.
امام صادق عليه السلام فرموده است: وقتى از «وادى محسّر» عبور مىكنيد، «بيابان بزرگى ميان مشعر و «منا»ست و به «منا» نزديكتر مىباشد» 1 سعى انجام دهيد (تند حركت كنيد) زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه بر شترى سوار بود، با شتر از آن جا به تندى و شتاب حركت مىكرد و زمزمۀ دعا بر لب داشت كه: أَللّٰهُمَّ سَلِّمْ لِي عَهْدِي وَاقْبَلْ تَوْبَتِي، وَأَجِبْ دَعْوَتِي، وَاخْلُفْنِي «بِخَيْرٍ» فِيمَنْ تَرَكْت بَعْدي. 2
خدايا! اداى عهد و پيمانى را كه با تو داشتم، براى من سالم و صحيح قرار بده، توبهام را بپذير، دعايم را مستجاب گردان و آن چه را از من به