93
شطيطه، بانوى مؤمنه
امام عليه السلام اين جملات را هنگامى فرمود كه مبلغى در حدود چهارصد درهم در يك كيسۀ چرمى، براى بانويى پرهيزكار و مؤمنه به نام شطيطه به وسيلۀ نمايندۀ مردم خراسان ابوجعفر محمّد بن على فرستاد و فرمود :
اين مقدار از خالص مال ماست كه براى خرج كفن و دفن جهت آن بانوى مؤمنه اختصاص مىدهم.
مقدارى از اين پول را تا وقتى زنده است مصرف كند و بقيه را جهت كفن و دفن بگذارد، ما اهل بيت پول كفن و دفن و مهريۀ زنان و مصرف حج را از مال خالص و طاهر خود خرج مىكنيم.
هان، اى ابوجعفر ! چون به نيشابور رسيدى، به فاصلهاى كوتاه در حدود چند روز بعد از ورود تو آن بانو از دنيا مىرود و من قبل از دفن براى نماز بر او حاضر خواهم شد.
به آن هنگام كه براى نماز بر جنازۀ او حاضر شوم تو مرا خواهى ديد، اين توجه فوق العادۀ امام نسبت به شطيطه و سهيم كردن او در شؤون زندگانى خصوصى خود و خانوادهاش، پاداش اخلاص آن بانو بوده كه از زحمت چرخريسى خود به قدر يك دستمال، يا يك كلاف نخ، يا يك سكۀ طلا از سهم امام عليه السلام به وسيله ابوجعفر محمد بن على از نيشابور به مدينه فرستاد، تا خمس دسترنج خود را به دستور خدا به امام رد كرده باشد.
ابوجعفر كه امين مردم خراسان بود، گو اين كه در ابتداى امر كلاف و سكۀ او را نمىپذيرفت، به عذر اين كه اندك است و براى يك سكه نمىتوان كيسه جداگانه ساخت، ولى آن بانو در آن وقت گفت : گر چه