57آستانۀ مرگ، از من حمايت كردى.»

مرحوم مقرّم در كتاب مقتل‌الحسين ¹ مى‌نويسد: امام با ديد الهى خويش، آينده را ديد و بدن عباس را به دارالحرب نياورد تا قبر وى به طور مستقل پناه گاه حاجتمندان باشد.

امام عليه السلام از كنار بدن خونين عباس به سوى خيمه‌ها بازگشت؛ در حالى كه شكسته دل، محزون و گريان بود و اشك‌هايش را با آستين پاك مى‌كرد. ²

علامه حائرى مازندرانى مى‌نويسد: به جهت زيادى جراحت ابوالفضل، امام حسين عليه السلام بدن مبارك وى را به دارالحرب انتقال نداد. ³

هنگامى كه سكينه، دختر امام حسين عليه السلام ، از حال عمويش - عباس - پرسيد، امام عليه السلام پاسخ داد: «يٰا بُنَيَّةَ قَتَلُوهُ اللِّئامُ»؛ ⁴«دخترم ! لئيمان و زشت‌كرداران او را كشتند.»

در اين لحظات بود كه امام عليه السلام ديد لشكر دشمن به سوى خيمه‌ها در حركت است، فرياد بر آورد:

«أَ مٰا مِنْ مُغٖيثٍ يُغٖيثُنٰا ، أَمٰا مِنْ مُجيرٍ يُجِيرُنٰا، أَمٰا مِنْ طٰالِبِ حقٍّ يَنْصُرُنا، أَ مٰا مِنْ خائفٍ مِنَ النّارِ فَيَذُبُّ عَنّا»؛ ⁵ «آيا كسى هست تا از ما حمايت كند، آيا كسى هست تا به يارى ما برخيزد، آيا كسى هست كه از جهنم بترسد و به دفاع از ما همت گمارد؟».

* * *

در اين‌كه عباس در روز عاشورا، چه زمانى به شهادت رسيد، ميان صاحب‌نظران اختلاف است. خواندمير در كتاب «حبيب‌السير» ⁶ شهادت او را پيش از شهادت على اكبر عليه السلام مى‌داند.