51[ امام سجاد عليه السلام سپس فرمود: ] خدا رحمت كند عمويم عباس را كه با ايثار و پيروزى در امتحان، جانش را فداى برادر كرد، تا آنجاكه دستهايش از تن جدا شد و خدا به جاى آن دو دست، دو بال همانند عمويش جعفر طيّار به او داد كه در بهشت به طيران درآيد. البته، عمويم عباس موقعيّتى در پيشگاه خدا در بهشت دارد كه در قيامت مايۀ غبطۀ همۀ شهدا است.»
همچنين، امام صادق عليه السلام فرمود: عموى ما عباس، هشيار و تيزبين بود و زيركى ويژهاى داشت. او داراى ايمانى شكستناپذير بود و در حمايت از حسين عليه السلام پيكار كرد و امتحان شايستهاى داد تا به شهادت رسيد. 1 (او، علاوه بر زيبايى معنوى، از جمال ظاهرى نيز برخوردار بود).
ابوالفرج مىنگارد: عباس انسانى خوش قامت و رعنا بود. هنگامى كه بر اسب مىنشست، پايش به زمين مىرسيد. او را «ماه بنىهاشم» مىخواندند. 2
* * *
درجۀ اعتبار و موقعيت حضرت عباس در پيشگاه امام عليه السلام را مىتوان از كلام خود امام فهميد. در عصر تاسوعا آنگاه كه سپاه باطل به سوى لشكر حقّ حمله كرد امام عليه السلام به عباس گفت:
«إرْكَبْ بِنَفْسي أنْتَ»؛ 3 «جان من فدايت! سوار شو؟». اين جمله از زبان امام معصوم مقام پر ارجى را براى عباس اثبات مىكند و لذا امام عليه السلام در كنار جسد وى فرمودند: «الآن انْكَسَرَ ظَهْري» ؛ «اكنون پشتم شكست.»
منصب پرچمدارى عباس نيزگوياى موقعيت والاى او در لشكر امامحسين عليه السلام است.