379 «إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَتَجَلَّى لِزُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ عليه السلام قَبْلَ أَهْلِ عَرَفَاتٍ (فَيَفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ) وَ يَقْضِي حَوَائِجَهُمْ وَ يَغْفِرُ ذُنُوبَهُمْ وَ يُشَفِّعُهُمْ فِي مَسَائِلِهِمْ ثُمَّ يَثْنِي بِأَهْلِ عَرَفَاتٍ يَفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ». ¹

پروردگار حكيم عنايت ويژۀ خود را متوجّه زوّار قبر امام حسين عليه السلام مى‌كند پيش از توجّه به حُجّاج واقف در عرفات نمايد، خدا حوائج زوّار حسين را برآورده مى‌سازد، گناهانشان را مى‌بخشد و از آنان شفاعت به عمل مى‌آورد پس به زوّار كعبه‌اى كه در عرفات (در شب عرفه) حضور دارند توجّه كرده با آنان نيز اين چنين عمل مى‌كند.

پرسش 21 : آيا عزادارى و اشك ريختن براى شهيدان در سنّت خود امام
حسين عليه السلام سابقه دارد؟

ج: در سنّت امام عليه السلام تعقّل و عواطف با هم آميخته‌اند.

در ميان فرماندهان و رزم‌آوران غالباً سنگدلى به عنوان صلابت حاكم است و آنانكه اهل عواطف و سوز و گداز باشند اهل صلابت نيستند ولى هنر مردان خدا آن است كه دو ويژگى فوق را به گونه بسيار حكيمانه به هم آميخته‌اند و اين دو (صلابت و عواطف انسانى) هر كدام در جاى خود به قدر لازم و به طور حكيمانه مورد توجّه مى‌باشند و هيچكدام در پاى ديگرى ذبح نمى‌شود.

امام عليه السلام در حماسۀ تاريخ خود اثبات كرد كه اهل صلابت است و نيز اهل اشك و سوز (عواطف) و هيچكدام در زندگى او مانع از حضور ديگرى نيست.

امام نه تنها در كربلا، حتّى پيش از حضور در كربلا براى ياران و عزيزان شهيدش، اشك ريخت و در اين باره به دو گزارش زير توجّه فرماييد.

1 - سيّد بن طاووس در لهوف مى‌نويسد: در منزلگاه معروف به زباله خبر شهادت مسلم به امام رسيد. جمعى از همراهان آن حضرت وقتى كه دانستند كاروان امام عليه السلام به سوى سرنوشتى سرخ پيش مى‌رود از امام جدا شدند. و نيز با پخش اين خبر اشك و ناله