228
بَلَدٍ، وَيَسْتَشْرِفُهُنَّ أَهْلُ الْمَنٰاهِلِ وَالمَنٰافِلِ، وَيَتَصَفَّحُ وُجُوهَهُنَّ الْقَريٖبُ وَالْبَعيٖدُ وَالدَّنِيُّ وَالشَّريٖفُ، لَيْسَ مَعَهُنَّ مِنْ رِجٰالِهِنَّ وَلِيٌّ، وَلٰا مِنْحُمٰاتِهِنَّ حَمِيٌّ، وَكَيْفَ يُرْتَجىٰ مُرٰاقَبَةُ مَنْ لَفِظَ فُوهَ أَكْبٰادَ الْأَزْكِيٰاءِ وَنَبَتَ لَحْمُهُ مِنْ دِمٰاءِ الشُّهَدٰاءِ؟ وَكَيْفَ يَسْتَبِطِئُ في بَغْضٰاءِ أَهْلِ الْبَيْتِ، مَنْ نَظَرَ إِلَيْنٰا بِالشَّنَفِ وَالشَّنَآنِ وَالْإِحَنِ وَالْأَضْغٰانِ؟ ثُمَّ تَقُولُ غَيْرَ مُتَأَثِّمٍ وَلٰا مُسْتَعْظِمٍ:
لَأَهَلُّوا وَاسْتَهَلُّوا فَرَحاً
ثُمَّ قٰالُوا يٰا يَزيدُ لٰاتُشَلْ
مُنْتَحِياً عَلىٰ ثَنٰايٰا أَبي عَبْدِاللّٰهِ عليه السلام سَيِّدِ شَبٰابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ تَنْكُتُهٰا بِمِخْصَرَتِكَ.
اى پسرِ آنانكه جدّمان (پيامبر صلى الله عليه و آله در فتح مكّه) اسيرشان كرد و سپس آزادشان نمود، آيا اين از عدالت است كه زنان و كنيزان خود را در پشت پرده بنشانى و دختران پيامبر صلى الله عليه و آله را به صورت اسير به اين سو و آن سو بكشانى؟! پردۀ آنان را بدرىّ و صورتهاشان را بگشايى تا دشمنان آنان را از شهرى به شهرى ببرند و بومى و غريب، چشم به آنها دوزند و نزديك و دور، و شريف و غير شريف، چهرۀ آنها را ببينند، آنهم در وضعيتى كه از مردان آنها، نه سرپرستى مانده و نه يار و نگهدارى. به راستى چگونه توقّع و اميد دلسوزى باشد از كسى كه دهانش جگر پاكان را جويد و بيرون ريخت و گوشتش از خون شهيدان بروييد! چرا به دشمنى با ما برنخيزد خانوادهاى كه با نظر كينه و دشمنى به ما مىنگرد! بى آنكه خود را گنهكار بدانى و بزرگى اين گناه را درك كنى، مىگويى:
«كاش پدرانم بودند و شادى سر مىدادند و مىگفتند: اى يزيد، دستت شل مباد...»
در حالى كه چوب خيزران به دندانهاى ابا عبداللّٰه، سرور جوانان اهل بهشت عليه السلام مىزنى؟!
وَكَيْفَ لٰاتَقُولُ ذٰلِكَ؟ وَقَدْ نَكَأَتِ الْقُرْحَةَ وَاسْتَأْصَلَتِ الشَأْفَةَ بِإِرٰاقَتِكَ دِمٰاءَ ذُرِّيَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَنُجُومَ الْأَرْضِ مِنْ آلِ عَبْدِالْمُطَّلِبِ، تَهْتِفُ بِأَشْيٰاخِكَ، زَعَمْتَ أَنَّكَ تُنٰاديهِمْ! فَلَتَرِدَنَّ وَشيكاً مَوْرِدهم وَلَتَوَدَّنَّ أَنَّكَ شُلِلْتَ وَبُكِمْتَ وَلَمْ تَكُنْ قُلْتَ مٰا قُلْتَ وَفَعَلْتَ مٰا فَعَلْتَ.