157سواره و يكصد پياده بودهاند. پس از عبارت فوق، از كثرت حضور لشكر عمرسعد در كربلا سخن به ميان آورده است، ليكن متذكر نمىشود كه اين گروه ياران امام در چه مقطعى از تاريخ و در كجا از كنار امام پراكنده شدند و فقط مىنويسد: «وَ كٰانَ جَمِيعُ مَنْ قُتِلَ مَعَ الْحُسَين في يَوم عٰاشُورٰاء بِكَرْبَلاٰء سَبْعَةَ وَثَمٰانِين» 1
مجموع ياران امام عليه السلام كه به فيض شهادت نايل آمدند 87 نفر بودند.
گرچه اعلمى در «دايرةالمعارف» از «بحارالأنوار»، 2 نقل مىكند كه: «كٰانُوا أَصْحٰاب الْحُسَين مِقْدٰار أَلْفَ فٰارِس»؛ اصحاب امام حسين عليه السلام در آن هنگام حدود هزار سوار بودند. ولى توضيح نمىدهد كه چه زمانى از امام حسين عليه السلام جدا شدهاند.
قابل ذكر است كه ابن شهرآشوب مىنويسد: آنگاه كه مسلم بن عقيل موفقيت خود را مشاهده كرد، نامهاى به امام حسين عليه السلام نوشت و وى را در جريان امور كوفه قرار داد و از او خواست تا بهسوى كوفه حركت كند. اين نامه توسط عبداللّٰه بن يقطر براى امام ارسال شده بود كه توسط عمال عبيداللّٰه زياد دستگير شد، او توسط ابنزياد كشته شد. 3
ابن شهرآشوب از كسى كه نامۀ امام را به طرف مردم كوفه آورد و دستگير گرديد، به نام قيس بن مسهّر صيداوى ياد مىكند.
5 - ميثم تمّار
ابن ابى الحديد در شرح نهجالبلاغه مىنويسد: ميثم فرزند يحيى، ايرانى، مكنّىٰ به ابوسالم، به رسم بردگان در مدينه، در ميان قبيلۀ بنى اسد زندگى مىكرد. 4
ميثم از زمينهسازان و پيشمرگان عاشوراست. ابن زياد آنگاه كه جامعه را آبستن تحوّل عظيم ديد و ترسيد كه مردم به امام حسين عليه السلام بپيوندند و بر ضدّ حكومت شام