226تعيّنات و ديگر شؤون هستى، من هستم.
خانه، خانۀ من است و نعمت، نعمت من . شما و پدران شما، همگى مخلوق و مصنوع دست قدرت من هستيد؛ مخصوصاً نعمت هدايت به رموز سعادت با ارسال رسل و انزال كتب، موهبتى بزرگ از ساحت اقدس من است.
بنابراين، آيا من و توجه به من ، بايد دلهاى شما را پر كند و بر سراسر وجود شما مستولى شود و شما را مشغول به خود سازد و به اصلاح اعمال و تهذيب اخلاق و تأمين حيات جاودان وادارتان كند، يا ياد پدران مشركِ بىهرگونه كمالِ پوسيدۀ در دل خاك؟!
فَمٰا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ؟ 1
«شما را چه مىشود؟ چگونه داورى مىكنيد؟»
آيا حتّى در اين مواقف و مشاعرى كه صرفاً براى توجه به خدا و تأمين حيات عُقبىٰ تأسيس شده است، پول و ثروت دنيا بايد محور افكار شما باشد و آهنگ سود و زيان زندگى مادّى در فضاى جان شما طنين افكند و حزن و فرح در قلوب شما ايجاد كند يا نام خدا و نغمههاى روحافزاى اللّٰهاكبر و لا اله الّا اللّٰه و سبحان اللّٰه؟
فَاعْتَبِرُوا يٰا أُولِي الْأَبْصٰارِ. 2
فَمِنَ النّٰاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا وَ مٰا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاٰقٍ ، وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنٰا عَذٰابَ النّٰارِ.
أُولٰئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمّٰا كَسَبُوا 3
«پارهاى از مردم هستند كه (بر اثر پستى همّت، مطلوبى جز دنيا ندارند و به هنگام دعا نيز از خدا جز دنيا نمىخواهند) مىگويند: خدايا، در دنيا، بما بده؛ و براى آنها در آخرت، بهرهاى نخواهد بود. اما بعضى هستند كه (همّت عالى دارند و طالب سعادت دارين مىباشند) مىگويند: خدايا، در دنيا به ما بهرۀ نيك بده و در آخرت بهرۀ نيك بده و ما را از عذاب آتش نگهدار. آنهايند كه از آنچه در دنيا كردهاند بهرهاى عايدشان مىشود.»