195
«آيا به هنگام سربريدن قربانى، نيّت كردى كه با تمسّك به حقيقت تقوا و ورع، حلقوم طمع را قطع مىكنى؟ آيا توجه داشتى كه با اين كار، از سنّت ابراهيم خليل عليه السلام پيروى مىكنى كه فرزند دلبند خود را براى تقرّب به درگاه معبود و جلب رضاى محبوب، به قربانگاه كشاند؟»
و از امام صادق عليه السلام منقول است:
«واذبح حنجرة الهوى و الطمع عند الذبيحة ». 1
«موقع ذبح قربانى، گلوى هواى نفس و طمع را قطع كن.»
از اين بيانات و نظاير آن، به دست مىآيد كه ذبح قربانى، رمزى از تهذيب روح و تطهير قلب از رذايل اخلاقى است كه مردان خدا و سالكان راه فضيلت و تقوا، بعد از يك عمر مجاهده و جنگ با وساوس شيطان و هوسهاى فتنهانگيز نفس امّارۀ بالسّوء، موفّق به غلبه بر مشتهيات افراطى نفس مىشوند و او را از پا در مىآورند و همچون گوسفندى بر زمين مىافكنند و رگهاى گردنش را مىبرند.
در نتيجه، هم خود از شرّ وسوسههاى جنايتخيز نفس، راحت مىشوند؛ هم ديگران، از خطرات هواپرستىها و هوسبازىهاى آنان، مصون و محفوظ مىمانند.
در قربانى، منافع اقتصادى نيز ملحوظ است
هر كسى كه با احكام و مقرّرات اسلامى اندكى آشنايى دارد، به خوبى مىداند كه موضوع انفاق مال و دستگيرى از مستمندان و رسيدگى به حال فقيران و مسكينان از موضوعات مسلّم در متن دين و از وظايف حتمى مسلمين است. مسلمانان بايد قسمت معيّنى از اموال خود را به عنوان خمس و زكات و كفّارات، با شرايط ويژهاى كه هركدام دارند، با قيد وجوب و الزام، از اموال خود جدا كنند و به طبقات خاصّى از افراد اختصاص بدهند.
علاوه بر انفاقات واجب كه غيرقابل تعطيل است، ترغيبات و تأكيدات فراوانى نيز