179بىمقدار مىسازد و در «مشعر عالى انسانى» تمام جمالهاى دنيايى از مال و منال و جاه و مقام را در جنب جمال اعلاى الهى، مانند سنگ و خاك بىمقدار جلوه مىدهد، ولى از طرف ديگر براى حفظ استقلال و موجوديت امت اسلامى در برابر دنياداران، دستور جمعآورى ثروت و تحصيل قدرت مىدهد، تا وقتى ميدان مبارزه و نبرد با دشمن پيش آمد، بىمضايقه، در راه دفاع از حريم ايمان و كوبيدن دشمنان، مال و جاه را صرف كند و حبّ دنيا، مانع راهش نگردد.
حال، ما هم كه به «عرفات» رفته و در موقف «مشعر» به عالىترين درك و شعور انسانى رسيده و هر چه را كه جز خداست، در جنب خدا، همانند سنگريزههاى بيابان ديدهايم، و براى اطاعت امر خدا مقدار معيّنى از آنها را جمع كرده و همراه خود آوردهايم، اينك كه به وادى منىٰ و «قربانگاه» آمده و آمادۀ از خود گذشتگى در راه خدا و نبرد با اعداءاللّٰه گشتهايم، بايد آنچه را از مال و جاه دنيا در دست داريم، طبق امر خدا به مصرف برسانيم. كاملاً نشان بدهيم كه ما عرفات و مشعر رفتهها، همچنان نسبت به خدا وفاداريم و سنگريزههاى رنگين و خالدار مال دنيا كه طبق دستور خدا، جمع كردهايم، همچنان در نظر ما سنگريزه و بىارزشند و هرگز نتوانستهاند با آب و رنگ و خطّ و خال فريباى خود، دلهاى ما را بربايند و خدا را از دل، بيرون كنند و خود در جاى خدا، حاكم بر قلوب ما گردند.
و لذا همه با هم، در حالتى كه از تمام دنيا، به دو جامۀ احرام، اكتفا كردهايم، به سمت جمرات عقبه و اولى و وسطى مىرويم، تا دشمنان دين و دزدان ايمان را كه بر اثر نداشتن روح ايمان، مانند تختهسنگهاى مرده و بىجانند، با مال خود، با قدرت خود، با قلم و زبان خود و بالاخره با هر چه كه در دست داريم، بكوبيم و سرنگونشان سازيم و در اين راه از هيچ تلاشى خوددارى نكنيم.
بنا بر اين توجيه، وادى منىٰ، نشاندهندۀ صحنۀ نبرد با دشمنان دين خداست، و ستونهاى سنگى واقع در منىٰ هم، مظاهر كفّار و گروههاى منافق است كه سر راه جوامع مسلمين صف كشيدهاند و با جدّ تمام در ريشهكن ساختن آنان، سعى بليغ مىكنند.
و سنگريزههاى رنگين خالدار هم كه حجاج، از بيابان مشعر برچيده و در ميان