173
سرّ استحباب جمعآورى سنگريزه از بيابان مشعر
از جملۀ وظايف مستحبّ حجّاج در مشعرالحرام اين است كه بگردند و از لابهلاى خاكها و زير ماسههاى آن بيابان، تعداد معيّنى (70 عدد و اگر مقدارى بيشتر باشد بهتر است) سنگريزههايى تقريباً به اندازۀ يك بند انگشت، جمع كنند و همراه خود به منىٰ ببرند و براى رمى جمرات آماده باشند.
و مىدانيم كه انسان در آن ساعت شب و آن بيابان تاريك طبعاً تمايل به اين كار ندارد. مخصوصاً با توجه به اين كه احتمال آلودگى به كثافات در اثناى جمعآورى سنگريزه نيز وجود دارد. همين احتمال بر تنفّر طبع انسان مىافزايد كه اگر امر خدا نبود هرگز در آن موقع شب به اين كار اقدام نمىكرد. و لذا صرفاً براى امتثال فرمان خدا و رسول مكرّمش دنبال سنگريزه مىگردد و سنگريزهها را در ميان كيسهاى مىريزد و همراه خود برمىدارد.
اين برنامه، روشنگر اين حقيقت است كه انسان خداشناس بعد از وقوف در موقف عرفات و آشنا شدن با عين الكمال و كلّ الجمال به درجهاى از مشعر عالى و درك شعور روحانى مىرسد كه اصلاً تمام دنيا و جميع شؤون زندگى مادّى در نظرش مانند خاك و سنگريزه بىارزش جلوه مىكند كه طبعاً هيچگونه تمايلى به جمعآورى آن در خود نمىبيند، مگر «امتثالاً لأمر اللّٰه وطلباً لمرضاته»، آن هم به مقدار معيّنى كه رضايت داده و دستور فرموده است، به جستوجو و تفحّص و تحصيل مال مىرود و ذخيره مىكند. اما نه براى تمتّع و لذّت، بلكه براى اجراى برنامه و وظيفۀ ديگرى كه در ميدان مبارزه با اعداى دين ودشمنان حق بايد عملى شود.
6- موقف ششم: مِنىٰ يا قربانگاه
به توفيق خداوند سبحان، وقوف ما در مشعرالحرام به پايان رسيد و اينك با قلبى سرشار از محبت خدا، «امتثالاً لامر اللّٰه وطلباً لرضاه»، بعد از طلوع آفتاب روز «عيد اضحى» به سوى وادى «مِنىٰ» حركت مىكنيم تا در صحنۀ امتحان الهى شركت كنيم و