174آثار و علائمى از اندوختههاى معنوى و مكتسبات روحى خود را كه در موقف عرفات و مشعر به دست آوردهايم، در معرض ديد همگان بگذاريم هم خود، محصول كار خود را آشكارا ببينيم و هم به دنياى انسانها، نمونهاى از قدرت سازندگى مكتب تربيتى اسلام را ارائه كنيم؛ چرا كه پرورش يافتگان در دامن «عرفات و مشعرالحرام» از نظر معرفت و شناسايى خدا و محبت به خدا، به آنجا رسيدهاند كه از تمام اشتغالات مادّى منقطع شدهاند، و چشم از جميع ماسوا پوشيدهاند و تمام مال و منال و تعيّنات دنيايى را به صورت سنگريزههاى بىارزش، بر كف گرفته و آمادۀ امتثال امر و اطاعت فرمان خدا هستند كه به هر راه و به هر مصرف و تحت هر عنوانى كه بفرمايد، بىدريغ و بدون تعلّل وارد ميدان عمل مىشوند. حتى اگر ريختن خون و دادن جان خود و عزيزانشان نيز مطلوب معبود محبوبشان باشد، بىمضايقه حاضرند.
آرى، منىٰ قربانگاه است. آنجا بايد سر دنيا در راه جلب رضاى خدا، بريده شود.
آنجاست كه بايد تمام تشخّصات و تعيّنات دنيايى از مال و جاه و مقام و شهرت، حتى جان و فرزند، فداى حضرت معبود گردد.
آنجا بايد مال دنيا به صورت سنگريزههاى بىمقدار درآيد و محض اطاعت فرمان خدا بر سر و مغز دشمنان خدا - كه به صورت تختهسنگها و ستونهاى سنگى و گلى سر راه ايمان صف كشيده و تيشه به ريشۀ سعادت آنان مىزنند - كوبيده شود.
سپس بايد تمام شهوات و هوسهاى افراطى كه دشمن سرسخت درونى انسان است، به صورت گوسفندى بر زمين خوابانده و رگهاى گردنش بريده شود.
و بعد از آن، رذايل اخلاقى از كبر و نخوت و خودخواهى كه همچون موهاى سر انسان از مغز انسان مىجوشد و باد طغيان به دماغ آدمى مىافكند، تراشيده و در زمين منىٰ دفن گردد.
وادى منىٰ با مناسك، به معناى واقعى و صحيحش، صحنۀ امتحان و آزمايشگاه است؛ آزمايشگاهى كه صاحبان عقل و درايت و غيرت، و ارباب حرّيت و شهامت و مردانگى را از دستۀ جاهل خودخواه و اسير دام شهوات حيوانى جدا مىسازد.
نمايشگاهى است كه سرمايههاى روحى بسيار ارزندۀ انسانهاى تكامليافته را كه