145هم قدير. هم رحيم است و هم كريم. هم ناله و زارى بندهاش را مىشنود و هم ضعف و مسكنت و خاكنشينى مخلوقش را مىبيند. هم عالم است به حوايج آشكار و نهانش و هم قادر است به انجام و قضاى حاجاتش. هم مهربان و رحيم است و هم بزرگوار و كريم.
دست حاجت چو برى، پيش خداوندى بر
و با عنايتى فوق العاده، خود را در اختيار و دسترس بندگان حاجتمندش قرار داده و فرموده است:
وَ إِذٰا سَأَلَكَ عِبٰادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّٰاعِ إِذٰا دَعٰانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ. 1
و هنگامى كه بندگان من، از تو دربارۀ من سؤال كنند، بگو: من نزديكم. دعاى دعا كننده را، به هنگامى كه مرا مىخواند، پاسخ مىگويم. پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان بياورند، تا راه يابند و به مقصد برسند.
آيا با اين نداى روحبخش آسمانى و بذل عنايت ربّانى، باز هم ممكن است كه ترس و اضطرابى در دل انسان بماند؟ نه به حقّ خودش قسم كه مىفرمايد:
فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلاٰ يَخٰافُ بَخْساً وَ لاٰ رَهَقاً. 2
هر كس به پروردگارش ايمان بياورد، نه از نقصان مىترسد و نه از ظلم.
او كدام موقع ما را تنها گذاشته يا نسبت به ما كملطفى كرده است. اين همه پردهدرى از ما ديده، ولى آبروى ما را حفظ كرده. اين همه طغيان و عصيان، از ما مشاهده فرموده، ولى به ما پشت ننموده و ما را رها نكرده. با اين همه نافرمانىها و گستاخىها كه داشتهايم