144و مناجات با خدا، از زمين به سوى آسمان، حركت كرده و صدها هزار دست و قلب و زبان، به ياد و نام خدا به جنبش و اهتزاز آمده و هر يك به نحوى، با خالق مهربان به راز و نياز پرداختهاند و مخصوصاً كه قافلهسالار اين كاروان، حضرت بقيةاللّٰه، صاحب العصر والزمان، عجّل اللّٰه تعالى فرجه الشريف است.
حقّاً كه بهبه از اين سعادت و مرحبا بهاين شرافت كه در هيچگوشۀ دنيا و براى احدى از انسانها، چنين موقعيت باكرامتى، نمىشود تصوّر كرد. «الحمدللّٰه والمنّة له» كه ما را به خود راه داد و درهاى عنايت و موهبت را به روى ما گشود. اينك بكوشيم تا بهرۀ خود بگيريم.
ادعيه و مناجاتهايى كه از منابع فيض خدا، ائمّۀ هدى عليهم الصلاة والسّلام رسيده است، بهترين و عالىترين طريق سخن گفتن با خدا و عرض حوايج دنيا و آخرت است. مخصوصاً دعاى حضرت سيّدالشّهدا، ارواحنا فداه، كه در مثل چنين روزى و در همين صحراى عرفات، انشا فرمودهاند. اين دعا از جامعترين دعاهاى روز و متضمّن عالىترين معارف توحيدى است. همچنين دعاى چهل و هفتم از صحيفۀ امام سيّد السّاجدين عليه السلام كه مضامينى عالى دارد و تشريحكنندۀ رمز عبوديت و عرض بندگى به ساحت اقدس پروردگار است.
كسانى هم كه توانايى خواندن دعاهاى وارده را ندارند، مىتوانند با خداى خود، به راز و نياز بپردازند و دردهاى درونى خود را كه پيش احدى نمىتوانند اظهار كنند، با خالق مهربان خود در ميان بگذارند و مطمئن باشند كه هيچ خويشاوندى نزديكتر و هيچ رفيق شفيقى مهربانتر و هيچ محرم اسرارى امينتر از خدا، نخواهند يافت.
ممكن است كسى حال زار انسان را ببيند و نالهاش را بشنود، اما آگاه به دردهاى درونى و ناگفتنىاش نباشد، يا آن كه آگاه باشد، اما قادر به قضاى حوايج و حلّ مشكلات او نگردد، يا هم آگاه باشد و هم قادر، ولى فاقد رحمت و مهربانى نسبت به انسان باشد، يا با داشتن رحمت، داراى روح كرم و بزرگوارى نباشد. اما خالق انسان، به طور لايتناهى و نامحدود، واجد تمام اين صفات كمال است. هم سميع است و هم بصير. هم عليم است و