109مكان، مكانى است كه انبيا و رسل، از آدم عليه السلام تا حضرت خاتمالنّبيّين صلى الله عليه و آله و حضرات ائمۀ معصومين صلوات اللّٰه عليهم اجمعين، با حال خشيت و انكسار و قلبى لرزان و چشمى گريان، در آن به طواف پرداخته و سر به خاك بندگى نهادهاند.
بر حسب مستفاد از اخبار، بعد از هبوط حضرت آدم عليه السلام به زمين، خدا، قُبّهاى از دُرّۀ بيضا، در محلّ كنونى كعبه قرار داد 1 تا مطاف آدم عليه السلام باشد. و آن قبّه، همچنان بود تا زمان حضرت نوح عليه السلام و وقوع حادثۀ طوفان، كه خدا آن را به آسمان بالا برد و بعد از آن، محل كعبه، مطاف انبيا عليهم السلام بود تا زمان حضرت ابراهيم عليه السلام كه آن حضرت از طرف خدا مأمور به بناى كعبه شد.
وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ 2
«محلّ بيت را معبد ابراهيم قرار داديم.»
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ الْقَوٰاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْمٰاعِيلُ 3
«وقتى ابراهيم و اسماعيل عليهم السلام ، پايههاى بيت را بالا مىبردند.»
و بعد با مرور زمان و سپرى شدن اعصار و قرون متمادى، و پيش آمدن حوادث و سوانح طبيعى و غير طبيعى، كعبۀ مكرّمه، زادَهَا اللّٰهُ شَرَفاً وَتَعظيماً، تحوّلاتى گوناگون، گاه كلى و گاه جزئى به خود ديده 4، و تا به امروز چنانكه مىبينيم با شكوه و جلال تمام، به پا ايستاده و چون قلبى سالم و نيرومند، در پيكر امت اسلامى به حياتبخشى خارقالعادۀ خود، ادامه مىدهد و از بركات آسمانىاش، جامعۀ مسلمين برخوردارند، و اگر بيدار و هشيار باشند و تسليم امر دين شدند، خدا مىداند چه شادابى و نشاط اعجابانگيزى از بركت كعبه، در پيكر اجتماع خود، مشاهده خواهند كرد.