304
خدايا! به ذات خداونديت
سعدى نيز آنگاه كه قصد مدح و ستايش دارد كعبه را بر گرد سر پيران شيراز همچون روز بهان و شيخ كبير به طواف وا مىدارد.
هزار پير دلى بيش باشد اندر وى
راه رسيدن به كعبۀ حقيقى، راه خاصى است. سعدى به مناسبت رفتار زاهدى متظاهر كه در حضور پادشاه غذاى كمترى مىخورد و در نماز بيش از حد معمول خود مشغول مىشود، مىگويد:
ترسم نرسى به كعبهاى اعرابى
كاين ره كه تو مىروى به تركستان است 3
و سرانجام سخن را با اين بيت سعدى كه رضايت خود را در رضايت پروردگار مىداند و رضايت را به كعبه مانند كرده است پايان مىدهيم:
سعدى ره كعبۀ رضا گير
اى مرد خدا ره خدا گير
25 - افضل الدّين محّمد بن حسين مرقّى كاشانى؛
معروف به بابا افضل، از حكيمان و اديبان قرن هفتم است كه در سال 707 درگذشته است.
از بابا افضل شعر چندانى جز چند رباعى و تعداد اندكى غزل نديدم. او در چند رباعى با توجّه به ريشۀ بت پرستى اشاراتى به ذات اقدس پروردگار كرده و از نظر اهميت و ارزش كعبه را ستوده و همچون ديگر عرفا كعبۀ واقعى را دل شمرده است.