288 رهست از عقرب اعشى به سوى عقرب گردون

مولانا در حالت وَجْد است كه مى‌گويد:

من قبلۀ جانها ام من كعبۀ دلهاام من مسجد آن عرشم نى مسجد آدينه

* * *

متّقيان به باديه رفته عشا و غاديه

از آن زمان كه شمس تبريزى مراد مولانا شد، زندگى مولانا را دگرگون كرد و باعث آن گشت كه مولانا دست از درس و بحث و وعظ بكشد و شيفته وار در خدمت شمس قرار گيرد و غزليّات پرشور خود را بسرايد و در اغلب ابيات خود شمس را مدّ نظر داشته باشد و او را كعبۀ خود بداند.

تو استظهار آن دارى كه روى از ما بگردانى ولى چون كعبه بر پرّد كجاماند مسلمانى

* * *

تو كعبۀ عشّاقى شمس‌الحق تبريزى زمزم شكر آميزد از زمزم تو جانا

* * *

مرا در سايه‌ات اى كعبۀ جان به هر مسجد ز خورشيد است محراب

* * *

اگر چه كعبۀ اقبال جان من باشد هزار كعبۀ جان را به گرد تو است طواف

* * *