279هنگام در مسجد نشسته بود و خود ناظر آغشته شدن كعبه به غاليه بود. محمد ابن اسماعيل‌بن ابراهيم پرده‌دار (حجبى) مى‌گويد: «با شيشه‌هاى آكنده از غاليه بر بام كعبه رفتيم و آنها را روى ديوارهاى بيرونى آن ريختيم. خدمتگزاران كعبه هم در حالى كه خود را از ريسمان‌ها و قلاب‌ها آويخته بودند، از پايين تا بالاى ديوارها را مشك و غاليه اندود كردند».
گفته شد كه رنگ تيرۀ سنگ‌هاى كعبه در نتيجۀ آغشته شدن آن به غاليه‌هاى ياد شده بوده است. 1
از آنچه كه گذشت، آشكار مى‌گردد كه عطرآگين نمودن كعبه به صورت منظم، از دوران معاوية بن ابوسفيان آغاز گرديد و از آن پس هر يك از خلفا و سلاطين پس از او، تا كنون همچنان سنت وى را پى گرفته‌اند.
اما اينكه تاريخ نگاران از سنت عطرآگينى كعبه به هنگام سخن از جامه، ياد نكرده‌اند، شايد بدان جهت است كه مسألۀ عطرآگينى كعبه - باگذشت ايام - امرى عادى و جزئى از عمليات جامه كردن كعبه درآمده بود و بدين سبب آنان تنهابه‌ذكرجامه كردن كعبه بسنده كرده‌اند.
گواه بر اين گفته، آن است كه تاريخ‌نگاران از نام كسانى كه كعبه را به وسيله جامه پوشانيده‌اند، با فاصلۀ زمانى نسبتاً طولانى ياد كرده‌اند حال آيا اين بدان معنى است كه كعبه تنها در دوران اين افراد به وسيلۀ جامه پوشانيده شده است؟ بايد گفت: چنين نيست؛ زيرا جامه در هر سال به همراه خلوق و عود و ديگر انواع عطر بعنوان يكى از ضروريات جامه به كعبه ارسال مى‌گرديده است. لازم به تذكر است كه عطرآگينى كعبه آنچنان در ميان مردم مقدس گرديده بود كه گروهى به منظور شفا يافتن از عطرهاى كعبه، از آن استفاده مى‌كردند.
از سعيد بن جبير روايت شده است: «او از عطر كعبه بعنوان شفا استفاده مى‌كرده