1) مقام ابراهيم، همان سنگى است كه ابراهيم خليل عليه السلام به هنگام بناى كعبه بر آن ايستاد. اين گفته از«ابن‌عباس» و نيز از «سعيد بن جبير» و جز اينها روايت شده. و نيز گفته‌اند كه: حضرت خليل عليه السلام به‌هنگام نداى حج براى مردم، بر بالاى آن ايستاد. در اين‌جا رأى سومى نيز وجود دار كه مضمون آن چنين است: حضرت ابراهيم خليل عليه السلام هنگامى‌كه همسر فرزندش اسماعيل سر او را مى‌شست، بر روى آن ايستاد. اين در زمانى بود كه حضرت ابراهيم براى ديدن فرزندش به اين ديار آمد. سعيد بن جبير سخن آخر را استوار و محكم ندانسته است. در هرصورت مى‌توان گفت كه حضرت ابراهيم براى انجام كارهاى يادشده بر آن ايستاده است. خلفاى عباسى به‌جهت تأثيرپذيرى مقام نسبت به عوامل طبيعى و سستى سنگ و بيم از شكافته‌شدن آن، اهميت ويژه‌اى بدان دادند و پيرامون مقام را به‌وسيلۀ طوق‌هايى از طلا و نقره آذين كردند و آن را محكم و استوار ساختند. هنگامى‌كه خليفه مهدى از خطراتى كه متوجه مقام بود، آگاه شد، در سال 161 هجرى هزار دينار يا بيشتر را به مكه ارسال كرد كه با آن مقام را از بالا تا پايين به‌صورتى پايدار و استوار درآوردند. متوكل على‌اللّٰه، به‌هنگام حكومتش به‌وسيلۀ طلا، پوشش ديگرى را بر تزئين پيشين مهدى افزود. اين آذين‌بندى به سال 236هجرى واقع شد. در سال 256 هجرى پرده‌داران به على بن حسن عباسى، عهده‌دار امور مكه، گزارش دادند كه مقام از هم گسيخته است و بيم از تباهى آن دارندا. نامبرده‌گان از على بن حسن عباسى درخواست كردند كه مقام را ضمن استوار و ثابت كردن، آذين نمايد و او دو طوق از طلا به مقدار 992 مثقال و طوقى ديگر از نقره ساخت و سپس مقام را آورده، به‌وسيلۀ جيوه سنگ مقام را درميان طوق‌هاى يادشده آنچنان قرار دادند كه غيرقابل گسستن بود. اين كار به دست «بُشر» مولاى خليفه معتمد على‌اللّٰه عباسى انجام پذيرفت. آنگاه سنگ مقام را با تزئين‌هاى صورت‌گرفته، به جايگاه اوّلى بازگرداندند و در آن ثابت و استوار كردند. (فاسى، شفاءالغرام، ج1، ص202 و 203).