130مقام را در يكى از شعب‌هاى مكه پنهان كردند و پس از فروخوابيدن فتنه و مراجعت قرامطه به كشور خويش، مجدداً آن را به مسجد بازآوردند و در جايگاه اصلى و معروف خود قرار دادند.

جابه‌جايى دوّم، در قرن ششم هجرى رخ داد. در اين دوران، مقام را از جايگاه اصلى خويش در كنار چاه زمزم برداشتند و آن را در نخستين پلّۀ ورودى به بام بيت‌اللّٰه، در درون كعبه قرار دادند. هنگامى‌كه آن را از درون كعبه خارج مى‌ساختند، در جايگاه اصلى خويش قرار مى‌گرفت. ¹

«ابن‌جبير» جهانگرد مشهور، به سال 579 ه‍ . ق . - هنگام توصيف درون كعبه مشرفه - در اين‌باره چنين شرح مى‌دهد:

«مقام ابراهيم عليه السلام ، براى محافظت در اتاقى واقع در ركن عراقى از درون كعبه قرار دارد و جايگاه اصلى آن، در خارج از كعبه، در جايگاهى است كه بر آن گنبدى از چوب برپا گرديده و مردم در پس آن به نماز مى‌ايستند. همچنين علاوه بر آن، داراى گنبدى از آهن بوده كه چون موسم حج بيايد و مردم انبوه شوند، گنبد آهنين را جايگزين گنبد چوبين مى‌سازند.»

ابن جبير ادامه مى‌دهد: «در ماه رجب سال 579 ه‍ . ق . هنگامى‌كه امير مكه «مكثربن عيسى» عمرۀ رجبيه گزارد، مقام را براى او از درون كعبه خارج ساختند و در جايگاه اصلى‌اش قرار دادند تا نامبرده در پسِ آن، نماز به‌جاى آورد. سپس گنبد چوبين مقام از روى آن برداشته شد كه امير، سنگ مقام را استلام كند. در اين هنگام گنبد براى بار ديگر بر روى آن بازگردانيده شد».

«... هنگامى‌كه (مكثربن عيسى) از طواف فارغ گرديد، در كنار ملتزم نماز بپاداشت. سپس به سوى مقام آمد و در پشت آن نماز گزارد.

در حالى‌كه مقام را براى وى از كعبه خارج كرده و در زير گنبد چوبين خود قرار داده بودند تا نامبرده در پس آن نماز بپا دارد. هنگامى‌كه نماز او به پايان رسيد،