101از آن پس در هر سال سه جامه بر كعبه قرار مىدادند. و بدين ترتيب مأمون نخستين شخصى بود كه چنين كرد.
در آن هنگام جامهاى از ديباى سرخ در روز هشتم ذىالحجه ( \ روز ترويه) بر كعبه آويخته مىشود سپس جامۀ قباطى را در روز اول مال رجب از آن پس ديباى سپيدى را كه مأمون فراهم مىآورد در روز بيست و هفتم ماه رمضان براى استقبال از عيد مبارك فطر بر كعبه مىپوشاندند.
پس از گذشتن زمانى، به مأمون گزارش دادند: آن قسمت از جامۀ ديباى سپيد كه در دسترس حاجيان است، در ايام حج كثيف و پاره مىشود و پيش از آنكه جامۀ ديباى سرخ را در روز عاشورا بر كعبه بدوزند و بر آن قرار دهند، جامۀ ديباى سپيد قابل استفاده نيست و مأمون بخشى ديگر از همان ديباى سفيد را به وسيلۀ فضل به مكه فرستاد تا در روز هشتم ذىالحجه و يا هفتم از آن قسمتهايى را، كه پاره و فرسوده شده است، مجدداً به وسيلۀ آن جايگزين گردد تا آنكه در روز عاشورا جامۀ ديباى سرخ بر آن پوشانيده شود.
در دوران جعفر متوكّل علىاللّٰه به سال 240 هجرى، به وى گزارش داده شد كه جامۀ ديباى سرخ، پيش از فرا رسيدن ماه رجب، به علّت زياد دست كشيدن و چهره ساييدنِ مردم، كهنه و فرسوده مىشود. لذا به فرمان او دو پوشش ديگر جهت كعبه ارسال گرديد كه جامههاى ياد شده را از ميانۀ كعبه تا پايين آن چنان آويزان نمودند كه به زمين مىرسيد. از آن پس هر دو ماه دنبالهاى از ميانۀ كعبه تا پايين را روى جامه قرار مىدادند.
پردهداران كعبه متوجّه شدند كه به جامۀ دوم نيازى نيست، پس آن را جمع كرده، در صندوقى نهادند و براى متوكّل علىاللّٰه نوشتند كه يك پيراهن با دنبالۀ بخش بالاى جامه، براى آن كافى است.
بنا براين، از آن پس فقط يك جامه بدين منظور ارسال مىگرديد كه غالباً سه ماه بعد، آن را تعويض مىنمودند. دنبالۀ جامه، سه ماه بر جامۀ كعبه قرار داشت. اين وضعيت