293مذكورات در اين اقليم است كه از هر يك شرح مفصّلى در كتاب خود نوشته و به سبب ميل مفرطى كه به عتبه بوسى حضرت خاتمالانبياء صلى الله عليه و آله داشته در تاريخ 1292 به هر حالت بود شرفياب گرديده و اميدوار است كه به مضمون آيۀ مباركه «انَّ اللَّه لا يُضيعُ اجْرَ المُحْسِنين» 1 مأجور و مثوب باشد.
بالاخره اقليم عرب به دوازده مملكت قسمت مىشود كه عبارتند از: «تهامه» و «يمن» و «نجد» و «عروض» و «احقاف» و «شجر» و «عمان» و «حجاز» و «نجدحجاز» و «تهامۀ حجاز» و «يمامه» و «باديه». در اين اقليم معادن مشهور ندارد مگر معدن سرب و نمك معدنى و مرجان و لعل و عتيق و خاك عموماً خشك و كم حاصل مگر بعض از امكنه 2 كه حاصلخير است.
قليل گندم و نخل و ساير ميوه مىكارند اما محصولِ موفورش همان قهوه است كه مخصوص اين زمين است كه به اطراف مىبرند. 3
و گندم مصلى و پنبه و مرّصافى و كندر و منّ و سناى مكى و بلسان 4 و نيل و ترياك و مقل ازرق و غبا و زيتون و نيشكر و انجير و ليمو و بكرايى بعمل آيد و نيز بخور از قبيلع ميعه 5 و كافور و قط و غيره موفور. و در اين اقليم انواع حيوانات مىشود ولى ميمون ولتاى زياد دارد و شترمرغ و ملخ بسيار دارد كه بعضى از اعراب مىخورد و گورهخر و شتر جمّازه و گاو و گاوميش بسيار دارد ولى اسب اين اقليم امتياز از جمع اسبهاى روى زمين دارد كه مىگويند از تُخمه اسبهاى اصطبل خاصّه حضرت سليمان نبىّ عليه السلام است كه با باقىمانده، الحق هم هر نسبتى به اين اسبها بدهند جا دارد.
و كليّتاً اعراب با غيرت و قطاع الطريق و در دويدن كمال مهارت را دارند و در عقد اخوت كه بسته نقض نمىكنند و از ميهمان خود هيچچيز را مضايقه ندارند و اسمر اللونند و