470كه از نژادهاى گوناگون بوده و اغلب آنان از روميان هستند.«شهر قدس»داراى راه آهنى باريك است كه از«يافا»شروع مى‌شود و طول آن 80 كيلومتر مى‌باشد اين راه در نيمه‌هاى قرن گذشته،به وسيلۀ شركتى فرانسوى،تأسيس گرديده است.
اين شهر در نيمه‌هاى قرن پانزدهم پيش از ميلاد،شهرى آباد به شمار مى‌آمده كه در آن هنگام آن را«يبوس»مى‌ناميده و ساكنين آن را«يبوسيان»مى‌گفته‌اند:در آغاز قرن دهم پيش از ميلاد،«داود»پادشاه بنى اسرائيل كه در آن هنگام حكومتش در«حبرون»بود،بر آن چيره گشت و«تابوت عهد»را بدان آورد و شهر را آباد نمود.
از آن پس«داود»نام اين شهر را«اورشليم»قرار داد و در جنوب غربى آن شهرى را به نام خود بنا كرد كه هم اكنون مزار وى روى كوه«موريا»قرار دارد.پس از او فرزندش «سليمان»،جانشين وى گرديده و بر ساختمان و بناى آن افزود و سپس روى«صخره»، معبد مقدس را بنا نمود.
هنگامى كه كشور فلسطين ميان طائفۀ بنى اسرائيل تقسيم گرديد،شهر«اورشليم»از آن«يهودا»گرديد.در دوران فرزندان او اولين شهر از سوى«سنحاريب»پادشاه بابل در سال 712 پيش از ميلاد محاصره شده و پس از آن كه قسمتى از آن را منهدم كرد و مقدارى از اموال معبد را به يغما برد،از محاصره آن دست كشيد و به جايگاه خويش باز گشت.
پس از آن،«بخت النصر»در سال‌هاى 606،596 و 588 پيش از ميلاد سه بار بر آن چيره گرديد؛نامبرده پس از دستيابى به اندوخته‌ها و اشياى گران سنگ آن،فرمان داد كه شهر را آن چنان ويران نمودند كه شهر زير و رو گرديد.
در سال 536 پيش از ميلاد،«كوروش»پادشاه ايران به آن دست يافت و به فرمان وى شهر از نو بنا گرديده و ساختمان معبد آن در سال 516 پيش از ميلاد مجدداً بنا گرديد و تمامى اموال آن را كه آشوريان به يغما برده بودند،باز پس داد.«اورشليم»همچنان شهرى آباد باقى بود تا اين كه در سال 64 پيش از ميلاد،به وسيلۀ روميان و در دوران پادشاهى«بومبيوس»،اين شهر دوباره فتح گرديد.در دوران حكومت رومى‌ها،حضرت مسيح عليه السلام در آن جا ظهور نمود.در سال 70 ميلادى هنگامى كه«ملك طيطوس»بر آن دست يافت،معبد را به آتش كشيد و پس از اخراج يهوديان از آن جا،اين شهر را به آتش