438ذى‌نفع وضع گرديده بود و از اين پس،ادارۀ نخستين به ادارۀ«امور بهداشتى عمومى» نامگذارى گرديد كه جايگاه آن در مصر بود و دومى ادارۀ بهداشت دريايى و قرنطينه‌هاى مصرى ناميده شد كه مقرّ اصلى آن در اسكندريه بود.پس از اين مجدداً آيين نامه جديدى از سوى كنگرۀ پاريس،در تاريخ 19 ژوئن سال 1893 ميلادى وضع گرديد و دستور العمل و وظايف ادارۀ ياد شده را كامل‌تر نمود.
قرنطينه‌هاى ياد شده تنها مخصوص مواظبت از حاجيان در سفر شان به مكه و يا بازگشت از آن نبود،زيرا اين افراد،اغلب از راه خشكى اين راه را طى مى‌كردند و در طول مسافت راه خود،موجب زدودن آلودگى‌ها و بيمارى‌ها از آنان مى‌گرديدند،ليكن به علت شيوع (وبايى) كه در سال 1858 ميلادى،سرتا سر سرزمين حجاز را فرا گرفت و مردم براى فرار از آن به سوى مصر رفتند،دولت مصر،ناگزير و براى اولين بار قرنطينه‌هايى را در«بئر عنبر»،در ميانه راه«قصير»و«قنا»احداث كرد.اما حاجيانى كه همراه كاروان‌ها از راه«عقبه»مسافرت مى‌كردند،به هنگام رسيدن به«سوئز»،از ورود آنان جلوگيرى به عمل مى‌آمد و در«عجرود»نيز قرنطينه‌اى براى آنان احداث كرده بودند.
از اين زمان به بعد،ضرورت ايجاد قرنطينۀ بهداشتى در«طور»،آشكار شد،ليكن كنگرۀ«قسطنطنيه»،محل آن را از«طور»به«وجه»تغيير داد،زيرا اغلب حاجيان،از راه خشكى از اين‌دهكده عبور مى‌كردند.بنابراين قرنطينه‌در«وجه»يا«رأس ملعب»به وجود آمد و همراهان كاروانيان،در اين دو منطقه در قرنطينۀ بهداشتى قرار مى‌گرفتند.اما مسافران دريايى در«طور»و يا«عيون موسى»كه از سال 1877 ميلادى،بيشتر اين مسير را براى‌انجام سفر حج خويش‌انتخاب مى‌كردند،در قرنطينه‌هاى بهداشتى قرار مى‌گرفتند.
در اين هنگام بود كه دولت مصر،تمامى امكانات خويش را نسبت به قرنطينه‌هاى بهداشتى در«طور»مهيا نمود،به طورى كه در سال 1893 ميلادى،به طور كامل همگى مراكز را تحت پوشش بهداشتى قرار داد.از اين پس،اين مكان تنها جايگاه گسترده و كاملى،براى قرنطينۀ حاجيان مصرى و ديگر حاجيانى كه از مصر عبور مى‌كردند،به حساب مى‌آمد و تا كنون نيز همچنان اين جايگاه قرنطينه باقى مانده است و روز به روز در آن جا اصلاحاتى صورت مى‌پذيرد.