391اما مقصورۀ حضرت فاطمه عليها السلام،طول آن از جنوب 14 متر و نيم و از شمال 14 متر و از شرق و غرب در حدود هفت متر و نيم مى‌باشد.اين مقصوره به وسيلۀ دو در از درون، با مقصورۀ بزرگ اتصال مى‌يابد:يكى از آنها از سوى شرق و ديگرى از سوى غرب متصل مى‌شود كه در ميانۀ آن دو،ضريحى قرار دارد كه روى جايگاه دفن 1حضرت فاطمه عليها السلام قرار دارد به گفتۀ جمع كثيرى،اين مكان جايگاه دفن آن حضرت مى‌باشد.
در درون مقصورۀ بزرگ،حجرۀ شريف حضرت قرار دارد كه اين مكان جايگاهى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در روز دوازدهم ماه ربيع الاول در سال 11 هجرى وفات كرده و روز بعد از آن،دفن گرديده‌اند.اين مطلب مطابق فرمودۀ آن حضرت است كه:«ما قبض نبىّ إلا دفن حيث قبض»يعنى«هيچ پيامبرى وفات نكرد مگر آن كه در همان محل وفات دفن شده باشد».
سرمبارك آن‌حضرت در طرف‌غرب واقع‌شده.هنگامى‌كه در 22جمادى الاخر سال سيزدهم هجرى ابوبكر درگذشت او را در كنار آن حضرت-در طرف شمال-دفن كردند كه سر او،در موازات دو پاى آن حضرت قرار گرفت.هنگامى كه به جان عمر سوء قصد گرديد،وى از عايشه تقاضا نمود كه بعد از فوت او را نزديك آن دو دفن كنند،پس عايشه اجازه داد كه هنگامى كه عمر در روز چهارشنبه 27 ذى‌الحجۀ سال 23 هجرى درگذشت، او را در كنار آن دو دفن كردند طورى كه سر او در موازات شانۀ ابوبكر قرار گرفت.
از آن پس بر روى اين سه قبر مقصوره‌اى به صورت ساختمان به شكل پنج ضلعى، به ارتفاع شش قبر بنا گرديد.نخستين بار اين مقصوره به وسيلۀ عمر بن عبدالعزيز در هنگام مرمت ساختمان مسجد در زمان وى،ساخته شد.نامبرده از بيم آن كه مباد آن جا همانند كعبه به عنوان قبله گاهى قرار گيرد،طورى بنا نمود كه همانند كعبه چهار ضلعى بنا شد و پايه‌هاى اين بنا را تا مقدار زيادى پايين برد.حجره شريف،داراى فضاى ديگرى