392براى قبر چهارم است كه گفته مى‌شود:آن جا مكان قبر عيسى عليه السلام پس از نزول او از آسمان در آخر الزمان است!!
در سال 557 هجرى«نور الدين زنگى»آگاه شد كه صليبيان كه با آنان در حال جنگ بود،قصد سرقت جسد شريف حضرت را دارند؛پس فرمان داد كه حجرۀ شريفه را با ساختمانى ديگر احاطه كنند كه پايه‌هاى آن تا نزديكى منبع‌هاى آب،در درون زمين فرو رود؛پس از آن با مذاب سرب به صورت دايره‌اى در اطراف آن از درون مانعى ايجاد كنند به طورى كه دست كسى به قبر مبارك نرسد.
روى اين بنا،پرده‌اى از ابريشم سبز وجود دارد كه روى آن جملۀ«لا اله الا اللّٰه محمد رسول اللّٰه»نوشته شده است.در اطراف پردۀ ابريشم،پردۀ ديگرى وجود دارد كه بر آن سخن خداوند نوشته شده است: مٰا كٰانَ مُحَمَّدٌ أَبٰا أَحَدٍ مِنْ رِجٰالِكُمْ وَ لٰكِنْ رَسُولَ اللّٰهِ وَ خٰاتَمَ النَّبِيِّينَ 1در ميان نوشته‌ها دايره‌هايى ديده مى‌شود كه روى آنها نام و القاب و كنيۀ پيامبر اكرم نوشته شده است.در اطراف اين پرده،در ارتفاع تقريبى دو متر و نيمى، كمربندى از ابريشم سرخ-به عرض سى سانتيمتر-ديده مى‌شود كه روى آن با نخ‌هاى طلايى،نام پادشاهى كه دستور ساخت آن پرده را داده نقش بسته است.اين پرده،همواره به هنگام به قدرت رسيدن هر خليفه از دولت عليه (عثمانى) ارسال مى‌گردد.پردۀ كنونى، پس از اعلان دستور براى حجره شريف ارسال گرديده است.نخستين بار حجرۀ شريف به وسيلۀ«خيزران»مادر هارون الرشيد در هنگامى كه در سفر حج به زيارت پيامبر صلى الله عليه و آله نايل گرديده بود،به پرده آذين گرديد.از آن پس اين كار وى سنتى در ميان پادشاهان و خلفا قرار گرفت.
ميان ساختمان مقصوره و پنجرۀ مسى بيرونى،گذرگاهى به وسعت سه متر از طرف‌هاى شرقى،غربى و جنوبى وجود دارد.در گوشۀ اين گذرگاه از طرف جنوب يك صندلى قرار دارد كه روى آن قرآن بزرگى ديده مى‌شود،اين قرآن از سوى«حجاج بن يوسف ثقفى»به حجرۀ شريف اهدا گرديده است.گفته مى‌شود:اين قرآن يكى از شش قرآن نوشته شده از سوى عثمان بن عفان مى‌باشد.