291مذهبى خود،به كنار اين حصار مىآيند و در حالى كه سنگهاى آن را استلام مىكنند،با ديدگانى اشكبار و قلبى محزون به درگاه خدا مىنالند و درخواست بازگشت عظمت به سرزمين خود اورشليم را مىنمايند.احترام به اين سنگها در نزد يهوديان به آنجا رسيده است كه هيچ گاه به خانهاى در بيت المقدس قدم نمىگذارند و هيچ گاه از در آن به درون وارد نمىگردند،زيرا بيم آن دارند كه شايد پاى خود را بر سنگى از سنگهاى معبد قديمى خود كه به طور تصادفى به اين نقطه آورده شده باشد بگذارند! آنان نيز قسمتى از حصار«منارۀ مكفيله»را كه آرامگاه حضرت ابراهيم،اسحاق و يعقوب عليهما السلام در آن مكان يعنى«حبرون»واقع شده است،تقديس مىكنند.يهوديان هر جمعه شب به كنار آن مناره مىآيند و پس از خواندن نماز و تضرع،از درگاه الهى برگشتن به سرزمين بنى اسرائيل را استغاثه مىكنند.
مسيحيان نيز سنگهاى بسيارى را مقدس مىشمارند كه از ميان آن سنگها تعداد بسيارى در بيت المقدس واقع شده است.گاهى اين تقديس نزد مسيحيان تا حد افراطى پيش رفته است كه از آن ميان مىتوان به قطعۀ سنگى كه در زير«قبة الصعود»قرار دارد اشاره نمود.روى اين قطعه سنگ،جاى پايى وجود دارد كه مىگويند:اثر پاى حضرت مسيح عليه السلام است كه به هنگام صعود وى به آسمان بر آن نقش بسته است و اين جانب اين سنگ صاف را مشاهده كردم كه به علت لمس فراوان مسيحيان و بوسيدن آن جايگاه اين اثر در حال از بين رفتن مىباشد.در پايين«جبل الزيتون» 1از ضلع غربى در ادامۀ«وادى سدرون»كه عموم مردم بدان وادى مريم مىگويند.قطعه سنگى در خارج از حصار كليساى روسيۀ شمالى قرار دارد كه در آن پستى و بلندى ديده مىشود،مردم مىگويند:
حضرت مسيح به هنگام فرود از طور زيتا (\ جبل الزيتون) به شهر بر آن تكيه كرده است.
كليساى روسيه تصميم گرفت كه اين سنگ را به درون كليساى خود منتقل نمايد كه ناگهان در اثر پخش خبر اين تصميم،غوغاى فراوانى از سوى ديگر گروهها به راه افتاد كه اگر اين منطقه را براى استفادۀ عموم اختصاص نداده بودند.فتنۀ عظيمى برپا مىگرديد؛