278خريدارى مىكرد و در پشت سر شتر محمل،سوار بر شترى ديگر مىشد و در هيأت كاروانى،نظارت بر حركت كاروان را در مسير تعيين شده به عهده داشت.اما دومى كسى را گويند كه مسئوليت تغذيۀ گربهها را در طول مسير حركت كاروان از راه خشكى به عهده داشته است؛گفتهاند كه:در آغاز نام اين فرد به اين عنوان بوده سپس آن را بدين صورت تغيير دادند و در حقيقت مسئوليت او راهنمايى كاروان بوده است كه در پيشاپيش حركت مىكرده است.گفته مىشود كه اين مسئوليت از دوران حج«شجرة الدر»شروع گرديده است.سومى رييس كارگران روشنايى (\زنبوركچىها) و باربندان است كه به هنگام اجراى فرمانى مهم،اين گروه،بدون نظم و با سرو صداى فراوان،به او روى مىآورند.چهارمى مسئوليت بيماران و تنگدستان را در حين راه كاروان به عهده داشت.
تمامى افراد ياد شده به وسيلۀ فرمانهاى ويژهاى-كه برخى از سوى مقام سلطنت و خلافت و برخى ديگر به وسيلۀ فرمانروايان مصر صادر مىشد-تعيين مىگرديدند.اين گروه داراى حقوقهاى تعيين شدهاى بودند كه در دفاتر حكومتى از دوران قديم تنظيم شده بود كه هم اكنون در سفر كاروان محمل،ديگر به بسيار از آنان نيازى نيست،همچنان كه اخيراً وظيفۀ امين مالى و خزانه دارى نيز از ميان برداشته شده و شخصى از منشىهاى ادارۀ ماليه مسئوليت اين مهم را به عهده مىگيرد.
كاروان محمل در اين مأموريت داراى بيست شتر بود كه شتران داراى استراحتگاهى به نام بولاق در كنار مزار شيخى به نام«سيدى سعيد»بودند.دولت در زمان قديم اضافه بر شتران ياد شده،شتر ديگرى را همه ساله جهت قربانى خريدارى مىكرد و شتربانان پيش از حركت كاروان حج،شتر ياد شده را مىآوردند و در حالى كه بزرگ شتربانان بر روى آن سوار بود همگى-بار بندان،زنبوركچىها و گروه طبالان در پيشاپيش آنان و گروه شادى آفرينان-با سر و صدا و غوغاى فراوانى حركت مىكردند و در خيابانهاى قاهره به گردش درمىآمدند.سپس در مزار«سيدى سعيد»آمده و شتر را در آنجا قربانى مىكردند.مأمورين كجاوه،يك چهارم از گوشت آن را و شتربانان ربع ديگرش را و نوكران بارگاه شيخ سعيد ربع سوم و نوكران شيخ يونس ربع باقى مانده را به خود اختصاص مىدهند.در اين حال افراد ياد شده گوشت شتر قربانى شده را به عنوان