241
أجارتكم بَسْل علينا مُحَرَّم
وجارتنا حِلٌّ لكم و حليلها
برداشت تحريم آنان از اين ماهها،اين گونه بود كه بدان احترام مىگزاردند و در اين ماههاى حرام سلاح خود را بر زمين مىافكندند و جنگ ستيز را كه پايۀ زندگى آنان به شمار مىآمد،ترك مىكردند و تا كنون نيز در بيشتر مناطق پيرامون جزيرة العرب،اين رسم برقرار مىباشد.در طول اين ماهها ميان تمامى قبايل اين سرزمين،آرامش برقرار بود به طورى كه هيچ گاه مانعى به راه حج گزاردن هر يك از آن قبايل وجود نداشته و به همين جهت است كه عرب همواره از جنگهاى چهار گانهاى كه در اين ماهها رخ داده است،به عنوان جنگهايى ننگين و رسوا ياد كرده و بدان«فجار»گويند،كه اين به معناى آن است كه در آن هرزگى و گستاخى صورت گرفته است.
«خداش بن زهير عامرى»در اين باره اين گونه سروده است:
فلا توعدينى بالفجار فإنّه
أحلّ ببطحاء الحَجون المخازيا
اسلام نيز حرمت ماههاى حرام را تأكيد نموده و در اين باره مىفرمايد: يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرٰامِ قِتٰالٍ فِيهِ قُلْ قِتٰالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللّٰهِ 1.نزول اين آيه بدين جهت بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله«عبداللّٰه بن حجش»را به سوى«نخله»فرستاد.حضرت نامهاى بدو سپرد و دستور دادند كه دو روز پس از حركت از مدينه در ميان راه آن را باز گشايد.هنگامى كه نامه را گشود اين نوشته را در آن ديد:«همچنان حركت كن تا به نخله برسى و در آنجا اخبارى كه از آنان به تو مىرسد،ما را آگاه ساز»پس عبداللّٰه رو به همراهان خويش كرده و گفت:در ميان شما هر آن كس كه رغبتى در شهادت دارد با من همراه شده و كسى كه خواهان آن نمىباشد مىتواند مراجعت نمايد.زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله در اجبار به شما مرا نهى فرمودهاند.پس به همراه ياران خويش كه هشت نفر بودند حركت كرد تا در نخله پايين آمدند در اين هنگام«عمرو بن حضرمى»به همراه گروهى از قريش با مال التجارهاى از آن نقطه عبور مىكردند.آن روز آخرين روز از ماه رجب بود.
پس به آنان حمله كردند و«ابن حضرمى»را به قتل رسانيدند و مردى از همراهان او را به