179خلفا 1نيز برقرار بود،تا اينكه خلافت كم كم جاى خويش را به سلطنت داد و استبداد جاى شورايى را گرفت.
حكومت حرمين در طول دورانهاى گذشتۀ خود همواره از مركز خلافت اسلامى دستور مىگرفته است؛نخستين شخصى كه در دوران پيامبر صلى الله عليه و آله به امارت مكّه رسيد، «عتاب بن اسيد»بود.رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از فتح مكّه به هنگام خروج به جنگ حنين در نيمه اول از سال هشتم هجرى او را بر امارت اين شهر برگزيد.
خلافت پس از خلفا در سال 40 هجرى به امويان منتقل گرديد كه در آغاز«عبداللّٰه بن زبير»چند سالى بر مكّه مسلط گرديد تا اينكه بوسيلۀ«حجاج بن يوسف ثقفى»اين رياست بازپس گرفته شد و در سال 73 هجرى در اختيار امويان قرار گرفت.
در سال 132 هجرى خلافت به عباسيان منتقل شد اين خلافت تا سال 358 هجرى همچنان در دست ايشان بود.در اين مدت حدود يكصد امير-از اشراف و غير اشراف - بر مكّه امارت كردند.در سال ياد شده حكومت مكّه به فاطميان برگشت و«جوهرالقائد» در آن امارت نمود.سپس«معزّالدين اللّٰه عبيدى»بدان وارد گرديد.از آن پس خطبه را در تمام سرزمينهاى اسلامى از بغداد تا حلب و بصره بنام خليفۀ عباسى مىخواندند و از حلب تا حرمين و ساير سرزمينهاى عرب خطبه را به نام عبيديان مىخواندند.اين بدان علت بود كه«جعفر بن محمد بن حسن الثائر بن موسى الثانى فرزند عبد اللّٰه بن موسى الجون بن عبد اللّٰه محض بن الحسن مثنّى بن الحسن سبط فرزند امير المؤمنين على ابىطالب عليه السلام در همان سال بر مكّه غلبه كرده بود و آن را بدست گرفته بود.نامبرده از بيم عباسيان به سوى«معزّالدين اللّٰه عبيدى»پادشاه مصر روى آورد و معزّ در نامهاى،ولايت