180مكّه را براى او نوشت و از اين زمان بود كه حكومت اشراف بر مكّه آغاز گرديد.اين حكومت پس از او در فرزنداتش تا سال 455 هجرى ادامه داشت و در اين سال نوه برادر او هاشم:كه«محمد بن جعفر بن عبداللّٰه بن هاشم»بود به ولايت و حكومت مكّه رسيد.
پس از او فرزندانش كه به«هواشم»معروف بودند حكومت را تا سال 597 هجرى در اختيار داشتند.حكومت اين گروه همراه با ظلم و ستم فراوانى بود.بطورى كه آخرين آنها «مكثر ابن عيسى»مالياتى بالغ بر هفت دينار را بر حجاج بيت اللّٰه الحرام قرار داد.كه اين ماليات در«عيذاب»يا«جدّه»از هر شخصى كه از راه مصر به مكّه وارد مىگرديد، دريافت مىشد.مردم از«صلاح الدين ايوبى»استمداد طلبيدند و نامبرده با مذاكره اى كه با مكثر انجام داد،ماليات وضع شده را لغو نمود.طبق اين قرارداد صلاح الدين ايوبى هزار اردب 1گندم براى او ارسال مىكرد.
از اين پس،سخنرانان مكّه به هنگام خطبۀ خود بعد از دعا به خليفۀ عباسى و امير مكّه به صلاح الدين دعا مىكردند.
بعد از مكثر،شريف«قتاده»در سال 597 هجرى،بر مكّه مسلط گرديد وى از نسل هفتم نواده هاى«شريف عبداللّٰه»برادر شريف«جعفر بن محمد بن حسن الثائر»بوده قتاده مردى با شهامت،جوانمرد،شجاع و داراى همتى بلند بود بطوريكه سرزمين حكومت خود را از يمن تا مدينه گسترش داد.ليكن مردم يمن در دوران ولايت فرزندش «حسن»به علت سوء رفتارش بر مكّه غلبه يافتند و تا سال 630 هجرى ادارۀ امور آن را در دست داشتند.پس از آن شريف«راجح بن قتاده»بر مكّه مسلط گرديد و از آن پس امارت اين شهر همانند توپى در دست قدرتمندان دست بدست مىشد،به طورى كه هر فرد قوى آنرا از فرزندانش يا از فرزندان برادرش باز پس مىگرفت و حكومت آنان گاه تابع پادشاهان مصر بود و گاه به علت درگيرى پادشاهان مصر در جنگهاى صليبى،در زير نفوذ پادشاهان يمن قرار مىگرفت.
اين مطلب بويژه پس از درگذشت«ملك كامل»رايج بود كه در خطبه حرمين