144امّا سنّت مكّيان در سوگوارى،اينگونه است:هنگاميكه روح از كالبد انسانى خارج مىشود،نزديكترين زن به شخصِ مرده يكبار يا دوبار فرياد مىكشد كه بدين وسيله، مصيبت را به همه اعلام ميدارد.دراينهنگام زنان بهسوى آن خانه روى مىآورند و پيش از رفتن به درون اتاق نشيمن،يكى از دستهاى خود را با حناى آماده شدهاى كه درون ظرفى چوبى جلوى در ورودى اتاق قرار دادهاند رنگ مىكنند و سپس وارد سالن شده و همدردى و تسليت خود را به صاحبعزا ابلاغ مىنمايند و سپس به ديگر زنان حاضر در مجلس مىپيوندند.دراين زمان،زنان مدّتى را به گفتگو درباره مسايل مختلف سپرى مىكنند و سپس مجلس را ترك مىنمايند.
عدّهاى از بستگان،شخص مرده را بهسوى محل دفن او كه قبلاً آماده شده مىبرند و بدون هيچگونه تشريفاتى به خاك مىسپارند و پس از دفن وى،هيچگونه مراسم يادبودى براى او برگزار نمىكنند،به جز اينكه تنها مردان پس از دفن مرده به خانوادۀ متوفى تسليت گفته و به خانههايشان بازمىگردند.
ديگر از سنّتهاى اين مردم،جشن ختم قرآنِ فرزندانشان مىباشد.آنها،فرزندان خويش را در ميان كاروانهايى در خيابانهاى مكّه به گردش در مىآورند.در نيمه ماه صفر هرسال هم به مناسبت تولّد«ميمونه»همسر پيامبر صلى الله عليه و آله در كنار قبر او در محلّ«زاهر»كه در هفت كيلومترى مكّه-در راه مدينه-قرار دارد،گِرد هم مىآيند و در آن صحرا،چادرهايى بپامىكنند و با عرضۀ انواع خوراكيها و آشاميدنيها،بر همديگر فخر مىفروشند.همچنين همزمان با تولّد پيامبر صلى الله عليه و آله در ماه ربيع الاول نيز جشن مىگيرند،آنها از جشن تولّد به «حول»تعبير كرده و بدان«حول ميمونه»يا«حول النبى»مىگويند.
مكّيان در ماه رجب بهسوى«مدينه منوّره»رو مىآورند و در آن مكان علاوه بر زيارت،گرد هم مىآيند.
ديگر عادت مكّيان اين است كه براى خوشگذرانى و ييلاق،غالباً شهر«طائف»را انتخابمىكنند؛ارتفاع طائف از سطح دريا 1550 متر است و كوهِ«هَدىٰ»كهبربالاى رشته كوههاى«كرا»واقع شده است،در ارتفاع 1760 متر از سطح دريا مىباشد كه در آن باغها وچشمهسارهاى فراوانى جريان دارد ودرختان پربار وگلهاى فراوانىدر آن ديده مىشود.