143اين ويژگى در ماه رمضان بيشتر نمايان مىگردد،به طوريكه سفرههاى متنوّع خويش را پس از نماز مغرب در مسجدالحرام پهن مىكنند و همگان را بر آن دعوت مىنمايند.بعدها اين سُنّت را«عون رفيق پاشا»منسوخ نمود؛زيرا اين رفتار موجب آلودگى مسجد مىشد،درصورتى كه شرع ما را به نظافت و خوشبوكردن مساجد توصيه نموده است.اين آلودگى مسجد همواره وجود داشت تا بدان حدّ كه حتّى حشرات و گربهها و ديگر حيوانات را به مسجد مىكشاند! 1
از ديگر سنّتهاى مكّيان،بوسيدن كودكان است كه بر هرگونهاى از صورت طفل سه بوسه مىزنند.زنان مكّى غالباً،عادت به كشيدن قليان دارند و با صداى بلند نيز صحبت مىكنند؛هنگام رفتن بهبازار،پيراهنهاى بلند وگشادى بهرنگ سياه برتن كرده و بر صورت خويش،پوششى كلفت از پارچه مىآويزند كه دو سوراخ در آن تعبيه شده و در برابر چشمان آنان قرار دارد و دراينحال بيشتر كفشهاى ضخيم و زردرنگ به پاى دارند.
شاديها و سوگواريهاى آنان در نهايت سادگى صورت مىگيرد.ازجمله عادات آنان در مجالس عروسى،اين است كه از زنان و مردان فاميل و دوستان خود دعوت مىكنند، مردان در جايگاهى بيرون از خانه مىنشينند و هنگام شام،سفرهاى مستطيل شكل را روى زمين پهن مىكنند و همگى همزمان بر گِردِ آن مىنشينند و پس از صرف غذا،از هم جدا گرديده و متفرق مىشوند.اما زنان به درون خانه مىروند و در حالى كه در درگاهِ خانه، سينى چوبى بزرگى مملو از حناى آماده شده قرار دارد،يكى از دستهاى خود را با حنا رنگ مىكنند و سپس به سالن نشيمن وارد مىشوند و پس از سلام و تعارفات،در كنار ديگر زنان مىنشينند و تا ساعاتى از نيمههاى شب به گفتگو با يكديگر مىپردازند.
در آن هنگام پس از دست دادن عروس و داماد و آويختن دستههاى گلِ ياس و سيب كه هر گُل به اندازه يك فندق است-بر گردن عروس،آنها را تا حجلهگاه همراهى نموده و آنگاه بهسوى خانههاى خويش بازمىگردند.