142خاصى نبود و مهمانان پس از نشستن گرد سفرۀ بلندى كه بر روى زمين گسترده شده بود، بوسيلۀ غذاهاى هندى،مغربى،شامى،تركى و مصرى پذيرايى مىشدند.
سپس همگى گاهى به داستانسرايى و صحبت با هم مىنشستند و گاه به شنيدن آهنگها و سرودها،اوقات خود را سپرى مىكردند.در اين بزمها از دستگاههاى موسيقى همانند عود و قانون و كمانچه استفاده مىشد و پس از آن مراسم متفرّق مىگرديدند.اين جشنها و ميهمانيها معمولاً در مناطق حومۀ مكّه مانند«زاهر»يا«شهدا»برگزار مىشود و يكروز خود را از صبح تا شام در خوشى و بازيهاى ورزشى مانند دويدن و توپزدن و يا بازى با نَرد و شطرنج سپرى مىكنند.
ساكنين هر محلّه از محلّات مكّه همه ساله،ميهمانيى را به افتخار شريف،در يكى از تفريحگاههاى خارج مكّه برپا مىنمايند و درصورتىكه شريف دعوت آنان را اجابت نمايد،روز آن را تعيين نموده و شريف از همراهيان و خواص خود نيز دعوت مىكند كه در اين ضيافت وى را همراهى كنند بنابراين كاروانى عظيم با جلال و جبروتى كمنظير درحالىكه پيشاپيش كاروان،اسبسوارانى از اعراب و«بيشه»ديده مىشوند،به حركت درمىآيند و مردم شعار«هميشه جاويد» 1را براى او سرمىدهند،تا اينكه شريف به جايگاه پذيرايى رسيده و بههمراه كسى كه دوست دارد مىنشيند.به هنگام پذيرايى، غذاهاى گوناگون و متنوّعى به سبك فرنگيان،تركى،عربى تقديم شده و شريف دستور آغاز خوردن آنها را صادر مىكند.پس از پايان غذا،عربها با اسب دوانى و گاهى شمشيربازى،تا پايان روز اوقات خويش را سپرى مىكنند.سپسشريف در كاروان خويش پس از گذشتن پاسى از شب بهسوى مكّه بازمىگردد.
يكى ديگر از عادات اين مردم،زمان غذا خوردن آنان مىباشد،اينان معمولاً در روز،دو وعده غذا مىخورند،يكى پيش از ظهر و ديگرى پس از نماز عصر مىباشد.
مكّيان همواره تظاهر به شجاعت و كرم مىكنند و كوچك آنان از بزرگشان تقليد مىكند و حتّى در اين زمينه تا مرز فخرفروشى بر يكديگر پيش مىروند.