1) .دكتر حسن ابراهيم حسن در«تاريخ العرب والاسلام»ص 71 اين‌چنين مى‌گويد: «گروهى از مرتدّين كسانى بودند كه از پرداخت زكات خوددارى مى‌كردند و گمان بر اين داشتند كه زكات باجى بوده كه بايد به رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌پرداختند! بايد توجه داشت كه اينان با اسلام دشمنى نداشتند واز آن بيزار نبودند! آنها توحيد را كه اصل اساس اسلام بود مى‌پذيرفتند،اما چنين فكرمى‌كردند كه زكات را تنها بايد به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌دادند»(نك‍:تاريخ سياسى اسلام،ج 1،ص 216 نوشتۀ رسول جعفريان) عقّاد نيز مى‌گويد:«عده ديگرى از آن‌ها به اصل زكات مؤمن و معتقد بودند اما به كسانى كه بايد زكات را بپردازند اعتقاد نداشتند.(نك‍:عبقريه الصديق،صص 125-124) بطوركلى اين مسأله از ديد ما اين‌چنين بوده كه به استثناء برخى از آنان كه ادعاى نبوّت كردند اكثر آنها با جانشينى ابوبكر مخالفت كردند و از دادن زكات و جزيه به او خوددارى كردند. آنان داستان«غدير خم»و جانشينى حضرت على عليه السلام را بياد داشتند و اين خلافت را كودتايى عليه نامبرده تلقى مى‌كردند،ليكن در اين ميان دستگاه خلافت نيز با آنان بعنوان مرتدّ برخورد كرد و جنگهايى هم بوقوع پيوست. (جهت اطلاع بيشتر به تاريخ سياسى اسلام،ج دوم به بخش ارتداد پس از رسول خدا،نوشته رسول جعفريان مراجعه شود)«مترجم»

2) .خالد بن وليد يكى از عناصر كارگزار ابوبكر شمرده مى‌شود كه از طايفۀ بنى‌مخزوم بوده و در شمار تيره‌هاى قريش به‌شمار مى‌آمد در روز نخست ماه صفر سال هشتم هجرت مسلمان گرديد. وى فردى به ظاهر نيرومند،امّا سخت فاقد ارزشهاى اخلاقى بود.در دوران حيات رسول خدا صلى الله عليه و آله چندين مورد خبط و خطا از او سرزد كه مورد سرزنش رسول خدا صلى الله عليه و آله قرار گرفت.در برخى مآخذ چنين آمده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را«سيف‌اللّٰه»ناميده است! اما چنانكه ابن دُريد و ديگران گفته‌اند:سخن درست آن است كه اين لقب از ابوبكر بر او نهاده شده است.اين امر زمانى آشكار شد كه خالد به ناحق مالك بن نويره را كشت و به همسرش تجاوز نمود! و گفته شده است كه او از طرفداران ابوبكر و از دشمنان سرسخت على عليه السلام به‌شمار مى‌آمده است و در ماجراى هجوم افراد به خانۀ آن حضرت براى بيعت‌گرفتن و شكستن مقاومت حضرت،ايشان را همراهى مى‌كرده است همچنين از وى بعنوان كسى كه خلافت ابوبكر را تمهيد كرده ياد شده است.ابن اعثم مى‌گويد:«كه او به اجماع اهل علم چنين كرده»همۀ اين موارد شخصيت سُست اخلاقى خالد را نشان مى‌دهد؛با اينحال ابوبكر اصرار داشت تا او را در رأس قواى نظامى خود براى سركوبى به ظاهر مرتدان و پيامبران دروغين به نقاط مختلف اعزام كند.در تاريخ اعمال سياه و به‌دور از اخلاقى او مكرّر ياد شده است تا آنجا كه عُمَر نسبت به اعمال خالد،به ابوبكر اعتراض مى‌نمود! (براى اطلاع بيشتر به تاريخ سياسى اسلام،جلد دوم،بخش خلفا نوشته رسول جعفريان مراجعه شود.)«مترجم»