96هزار درهم با خود داشتم، خدمت آن حضرت بردم التماس زياد نمودم كه قبول فرمايد، تبّسم نموده فرمود كه : استعانت بجو با اين پولها در برگشتن بسوى وطن خود كه راه دور در پيش دارى و دعاى بسيار در حقّ من فرمود ¹.

الفصلُ التّاسِع در بعضى آداب و وظايف حجّ كننده

كسى كه ارادۀ حجّ مى‌كند بايد در وقت توجّه به جانب حجّ، مراعات چند امر را بكند :

اوّل آنكه نيّت خود را از براى خدا خالص كند، بنحوى كه شائبۀ ² هيچ غرضى از اغراض دنيويّه در آن نباشد، پس نهايت احتياط كند كه مبادا در خفاياى دل او نيّت ديگر باشد : از ريا، و يا احتراز از مذمّت مردم به سبب نرفتن حجّ، و يا قصد تجارت و شغل ديگر. چه، همۀ اينها عمل را از قربت و اخلاص خالى مى‌كند و مانع از مراتب ثواب موعود مى‌گردد، و چه احمق كسى است آنكه متحمّل اينقدر زحمات شده، بجهت خيالات فاسدۀ خود بجز خسران فايده‌اى و ثمرى نبرد.

دوّم آنكه از گناهانى كه كرده توبۀ خالص كند، و از حقّ النّاس خود را برىء الذّمّه ³سازد و چنان تصوّر كند كه از اين سفر برنخواهد گشت، و وصيّت خود را مضبوط سازد و آمادۀ سفر آخرت شود؛ چه، غرض اصلى اين سفر نيز از جملۀ تدارك خانۀ آخرت است و تمام محبّت دنيا و اهل و عيال را از دل بيرون كند.

سوّم بايد على الدّوام ⁴ در فكر و خيالات نفقه و تعلّم مسايل حجّ باشد، جهت اينكه