84
فايدة : بعضى از مشايخ اهل حديث گفته كه : شبى در عالم رؤيا مردى از من سؤال كرد در پياده رفتن [ امام] حسن عليه السلام به حجّ، و حال آنكه كشيده مى‌شد در معيّت آن حضرت عليه السلام محملها، كه سرّش چيست ؟ با وجود اينكه در اين عمل، به حسب ظاهر، تلف كردن مال بدون منفعت به نظر مى‌آيد، و اين اسراف است و حرام ! پس جواب دادم در عالم رؤيا به آنكه : در اين فعل مقدّس حضرت عليه السلام حكمتهاى زياد و بسيارى هست :
اوّل اينكه پياده رفتن آن حضرت عليه السلام از باب كم كردن نفقۀ راه حجّ نبوده و به اين صورت گمان كرده نشود در حقّ آن جناب.
دوّم بيان جايز بودن اين كار و بيان استحسان 1 كه : به امكان استطاعت از ركوب، پياده رفتن فضيلت تمام دارد.
سيُّم انفاق مال خود و صرف آن در راه خدا.
چهارم مقابله و عوض نمودن آن حضرت عليه السلام بر زحمتهاى آن حيوانهاكه در عرفات مى‌باشد، چنانچه روايت شده 2.
پنجم احتمال احتياج بر محامل در صورت عجز از پياده رفتن.
ششم تطيب به خاطر و اطمينان نفس و خاطر جمعى از وجود محامل كه مشقّت شديد در پيادگى حاصل نشود (و اين مطلبى است مُجرّب 3؛ چنانچه [ حضرت] امير عليه السلام مى‌فرمايد : هر كه خاطر جمعى داشته باشد به آبى، تشنگى بر او غالب و موذى نشود).
هفتم سوار شدن در وقت مراجعت.
هشتم سوار كردن آنهايى كه از پيادگى عاجز شده باشند از فقراى حجّاج و ضعفاى آن.
نهم احتمال قطّاع طريق 4 و احتياج به ركوب و مدافعه با آنها.
دهم حضور اين اسباب و رَواحل 5 در مكّه و مشاعر بجهت تبرّك نمودن آنها.
يازدهم اظهار جلالت و نسب و شرافت خود و رفع اتّهام از السنۀ مردم؛ و در اين حكمتهاى بسيار است.