77گويند : اى مهدىِ آل محمّد صلى الله عليه و آله ، توبه مى‌كنيم، ما را قبول فرما. پس، حضرت ايشان را نصيحت نموده و از عقوبات دنيا و آخرت بترساند و از اهل مكّه كسى را به ايشان والى كرده بيرون آيد. باز آن والى را بكشند؛ آنگاه حضرت ياوران خود را از جنّ و نُقبا ¹بسوى ايشان برگرداند كه به ايشان گويند كه برگردند به حقّ، پس هر كه اطاعت كند او را ببخشند و هر كه اطاعت نكند او را بكشند. و در روايت ديگر : سه خليفۀ او را بكشند، در دفعۀ چهارم خودش عود ² به مكّه نموده، جمعى از اهل مكّه را به قتل رساند و دستهاى بنى شيبه را كه كليدداران كعبه‌اند مى‌بُرَد و بر مكّه آويزان كند [ و] منادى آن حضرت ندا كند كه : اينها دزدان خانۀ خدا مى‌باشند. و خانۀ كعبه را برداشته ³، از بنايى كه ابراهيم عليه السلام گذاشته بود بنا كند، و هكذا ⁴ مسجد مدينه و مسجد كوفه را هم خراب كرده از اساس اوّلش بنا مى‌نمايد ⁵.

الفصلُ الثّامِن در بيان حجّ انبيا و ائمّۀ طاهرين عليهم السلام

از قرارى كه نوشته‌اند ⁶ چون خدا خواست توبۀ آدم عليه السلام را قبول كند، جبرئيل را بسوى او فرستاد، پس جبرئيل نازل شده گفت : السّلام عليك اى آدم صبر كننده به بلاى خود، و توبه كننده از خطاى خود، خدا مرا بسوى تو فرستاده كه بياموزم به تو، آن مناسك را كه خدا مى‌خواهد توبۀ تو را به سبب آنها قبول نمايد. پس دست آدم عليه السلام را گرفته آورد به نزد مكان كعبه، پس خدا بر او قُبّه‌اى ⁷ از نور فرستاد در موضع كعبه، كه نورش ساطع گرديد در كوههاى مكّه بقدر حرم، پس خدا امر به جبرئيل فرمود كه