289عبدالمطّلب دست ابوطالب را گرفت و پيمان را بر او محكم كرد، پس گفت : الحال مرگ بر من آسان شد. و پيوسته آن حضرت را مى‌بوسيد و مى‌بوييد و مى‌فرمود كه : گواهى مى‌دهم كه نبوسيده‌ام احدى از فرزندان خود را كه از تو خوشبوتر و خوش روتر باشد، و كاش زمان عالى شأن تو را مى‌يافتم. در آن وقت، هشت سال از عمر شريف آن حضرت گذشته بود؛ مرويست كه چون از عمر شريف آن حضرت هشت سال و هشت ماه و هشت روز گذشت عبدالمطّلب را مرض صَعبى ¹ عارض شد، پس فرمود كه او را بر تختى برداشتند و در پيش پرده‌هاى خانۀ كعبه گذاشتند، و نُه پسر او بر دور تخت او قرار گرفتند و همه بر او مى‌گريستند، و رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد نزديك جدّ خود نشست، ابولهب خواست كه آن حضرت را دور كند، عبدالمطّلب بانگ زد بر او و گفت : اى عبدالعزّىٰ، تو عداوت اين برگزيدۀ خدا را از دل بيرون نخواهى كرد ! پس رو بسوى ابوطالب گردانيد و او را در باب رسول خدا صلى الله عليه و آله بسيار وصيّت نمود، و ساير اولاد خود را در اعزاز و اكرامِ ²آن حضرت مبالغۀ بى حدّ فرمود و گفت : عَنقَريب ³ جلالت و عظمت شأن او بر شما ظاهر خواهد شد. پس لحظه‌اى بى‌هوش شد، چون به هوش آمد به اكابر قريش خطاب نمود، گفت : آيا مرا بر شما حقّى هست ؟ همه گفتند : بلى حقّ تو بر صغير و كبير ما بسيار لازم گرديده، خدا تو را جزاى خير دهد و سكراتِ موت را بر تو آسان گرداند، چه نيكو امير و بزرگ بودى براى ما. عبدالمطّلب گفت : وصيّت مى‌كنم شما را در حقّ فرزندم محمّد( صلى الله عليه و آله )، كه او را گرامى داريد و بزرگ شماريد، و در رعايت حقّ او و تعظيم شأن او تقصير منماييد. همه گفتند : شنيديم و قبول كرديم، پس آثار احتضار بر آن سيّد عالى مقدار ظاهر شد و سيّد ابرار را در بر گرفت و گفت : اى فرزند سعادتمند، از پيش من دور مشو كه تا تو نزديك منى من در راحتم. پس بزودى مرغ روحش بسوى كنگرۀ عرش رحمت پرواز كرد؛ رحمة اللّٰه عليه ⁴.