267تو. در آن وقت عبداللّٰه يازده ساله بود، چون عبدالمطّلب سخن عبداللّٰه را شنيد بسيار گريست و او را شكر كرد و رو برگردانيد به ساير اولاد خود و گفت : اى فرزندان من، شما چه مى‌گوييد ؟ گفتند : اطاعت داريم و اگر همه را بكشى راضى هستيم. پس ايشان را دعا كرد و گفت : برويد به نزد مادران خود و ايشان را خبر دهيد و بگوييد كه شما را بشويند و سرمه به ديده‌هاى شما بكشند و شما را جامه‌هاى فاخر بپوشانند، و وداع كنيد مادران خود را. پس چون ايشان اين خبر را به مادران خود رسانيدند شيون از خانه‌هاى ايشان بلند شد، و تا صبح در اندوه و گريه بودند، چون صبح شد عبدالمطّلب يك يك فرزندان خود را از نزد مادران ندا كرد، و همه به انواع زينتها خود را آراسته بسوى پدر شتافتند بغير از عبداللّٰه كه مادرش او را مانع مى‌شد. عبدالمطّلب دست عبداللّٰه را گرفت كه بيرون آورد، مادرش فاطمه درآويخت، و عبداللّٰه به دامن پدر چسبيده پدر او را مى‌كشيد و مادر ممانعت مى‌كرد، عبداللّٰه مى‌گفت : اى مادر، دست از من بردار كه پدرم آنچه خواهد با من بكند، پس فاطمه دست از عبداللّٰه برداشت و گفت : يا اباالحارث اين كار را بغير از تو كسى نكرده، چگونه راضى مى‌شوى كه فرزند خود را به دست خود بكشى ؟ عبداللّٰه از همه كوچكتر است، بر كودكى او رحم نما و حرمت آن نور كه در جبين او است نگهدار. چون ديد كه عبدالمطّلب به اين سخنان دست از عبداللّٰه برنمى‌دارد عبداللّٰه را به سينۀ خود چسبانيد، عبدالمطّلب را گريه گرفت، پس آمدند بسوى كعبه و جميع قريش، از مردان و زنان، در مسجدالحرام جمع شدند، و صداى ناله و شيون به آسمان بلند گرديد، يهودان و كاهنان شاد شدند كه شايد آن نور نبوّت خاموش شود، پس عبدالمطّلب خنجر برهنه در كف گرفت و قرعه بنام اولاد خود افكند؛ نامهاى ايشان عبداللّٰه، ابوطالب، حمزه، زبير، حارث، غيداق، مقوم، حجل، عبدالعزّىٰ (كه ابولهب است)، ضرار، عبّاس بود. پس نام هر يكى را به تيرى نوشت و داد كه داخل كعبه كردند و فرزندان خود را داخل كعبه نمود، پس مادران صدا به شيون بلند كردند و از ديده‌هاى حاضران اشك روان گرديد. عبدالمطّلب از ضعف بشريّت ؟ مى‌افتاد و به قوّت ايمان و شدّت يقين بر مى‌خاست و مى‌گفت : خداوندا حكم خود را بزودى ظاهر گردان؛ و مردم