256نقل نموده كه : روزى در بلدۀ حلّه بجهت دفع هموم به زيارت اهل قبور بيرون رفتم، در آن اثنا نظرم بر قبر مخروبۀ مندرسه افتاد، و در خاطرم گذشت كه كاش حالات صاحب اين قبر بر من ظاهر مى‌گرديد و مى‌دانستم كه كيست و حالت او چه بود و الآن چيست ؟ تا آنكه در آن زمان و همان مكان (يا آنكه در غير آن مكان) خوابيده، در خواب ديدم كه بر آن قبر ايستاده‌ام، ناگاه ديدم كه آن قبر شكافته شد و جوانى خوش روى بيرون آمد و بر من سلام كرد، پس گفت : بدان كه اين قبر از من است، و من شخصى بودم از طلّاب شروق كه به طلب علم به حلّه آمده بودم، اتّفاقاً مريض شدم، چند روز كه مرض شديد نبود، از براى دوا و غذا و طبيب بيرون مى‌رفتم، تا آنكه مرض شديد و بسترى شدم و كار مشكل شد، روزى در اصل طغيان مرض، شخصى خوش روى و نورانى را ديدم كه از خارج آمد و بر من سلام كرد و بر بالين من نشست، و پرسش نمود و ملاطفت كرد؛ از شدّت مرض و بى كسى و غربت خود به او شكايت كردم، مرا دلدارى داد و تسليه نمود ¹ و امر به صبر كرد، پس گفت : مى‌خواهى كه براى تو طبيبى بياورم تو را معالجه كند ؟ گفتم منّت دارم، بزودى رفت و با شخصى ديگر نيكو برگرديد و گفت كه اين طبيب است، مى‌خواهد تو را معالجه كند، گفتم روا باشد. پس آن طبيب نزد پاهاى من نشست و دست برده انگشتان پاهاى مرا بماليد، و همچنين خورده خورده دست بالا برد و هر جا كه دست آن مى‌رسيد مرض از آن موضع دور مى‌شد و مرا از آن خوش مى‌آمد و آسوده [ مى] شدم، تا آنكه دست او به حلقوم من رسيد ناگاه خود را ديدم كه در كنج آن منزل ايستاده‌ام ترسان و هراسان، و آن شخص دوّم هم رفت، شخص اوّل نزد من آمده ايستاد و باعث تسلّى خاطر من شد، و ديدم كه در بستر من جنازه‌اى كشيده، ناگاه كسى از در درآمد و گفت : آن اين بيچاره مرد ! پس بزودى رفت و تخته و حمّال با خود آورد، و آن جنازه را برداشته روانه شدند، آن شخص اوّل هم با ايشان روانه شد و مرا گفت : تو هم بجهت مشايعت اين غريب بيا. من هم با اكراه روانه شدم تا آنكه آن را بردند و غسل