219هرچه از من خواهى روا كنم؛ پس هرچه مى‌خواهى طلب كن. و او را گمان آن بود كه [ عبدالمطّلب] التماس كعبه را خواهد كرد؛ عبدالمطّلب فرمود كه : اصحاب تو شتران مرا غارت كرده‌اند، امر كن آنها را پس دهند. ابرهه به خشم آمده گفت : از ديدۀ من افتادى ! من آمده‌ام كه خراب كنم خانۀ كعبه را، كه به آن خانه بر عالم فخر مى‌كنيد و از هم ممتاز گرديده‌ايد، در اين باب سخن نمى‌گويى لكن شتران خود را طلب مى‌كنى ؟! فرمود : من در مال خود با تو سخن گفتم، آن خانه صاحبى دارد از همه كس قادرتر؛ و اولى است به حراست خانۀ خود را از ديگران. پس ابرهه حكم كرد كه شتران را به عبدالمطّلب ردّ نمودند و [ او] به مكّه مراجعت نمود. پس ابرهه با لشكر و فيلها خواست كه داخل حرم شوند ولكن فيلها را هرچه اجبار مى‌كردند داخل نمى‌شد، پس عبدالمطّلب امر كرد غلامان خود را كه : پسر مرا بطلبيد. چون عبّاس را آوردند گفت : اين را نمى‌خواهم، پسر مرا بطلبيد. و هر يك را كه مى‌آوردند مى‌فرمود : اين را نمى‌طلبم، پسر مرا بطلبيد. تا آنكه عبداللّٰه پدر رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله حاضر شد، فرمود : اى فرزند، برو بر بالاى ابوقبيس و نظر كن به طرف دريا، و هر چه بينى كه از آن جانب مى‌آيد بر من خبر ده. چون عبداللّٰه بر كوه ابوقبيس بالا رفت ديد كه مرغان مانند سيل و شب تار رو به آن طرف آورده بر ابوقبيس نشستند، و از آنجا پرواز كرده، هفت شوط بر گرد خانۀ كعبه طواف كردند و هفت مرتبه ميان صفا و مروه سعى كردند. پس عبداللّٰه بسوى عبدالمطّلب شتافت و آنچه ديده بود معروض داشت، عبدالمطّلب فرمود كه اى فرزند، ببين بعد از اين چه مى‌كند و مرا خبر ده. پس عبداللّٰه خبر داد كه آن مرغان به جانب لشكر حبشه روان شدند، پس عبدالمطّلب اهل مكّه را فرمود كه برويد بسوى لشكرگاه ايشان و غنيمتهاى خود را برداريد. و همان مرغان بر شكل خطاف (يعنى پرستوك) بود؛ با هر يكى سه سنگ بود :
يكى در منقار و دو در چنگال؛ و هر سنگى كوچكتر از نخود و بزرگتر از عدس (به روايت ديگر، در منقار هر يك سنگى بود به مقدار عدسى)، بر بالاى سر هر يكى [ از افراد ابرهه] يك مرغى ايستاد و هر كدام را كه سنگ بر سرش زدى از مقعدش بيرون مى‌آمدى، ايشان روى به فرار نهادند و مرغان از پى ايشان مى‌رفتند و سنگ