218به طايف آمد. مسعود بن مغيث با اهل طايف بيرون آمد و به ابرهه گفت كه ما را با تو نزاعى نيست، اگر خواهى دليلى فرستم تا تو را به خانۀ كعبه راه نمايد. [ ابرهه] گفت چنين باشد. پس مردى را با وى فرستادند [ كه] نام او ابودغال بود، چون نزديكى مكّه به منزلى رسيد كه [ آن را] مغمس خوانند بمُرد و آن را همانجا دفن كردند (و عادت جارى شده [ كه] هر كه آنجا رسد سنگى بر قبر وى زند)، القصّه؛ ابرهه از آنجا مردى با لشكر عظيم پيش از خود به مكّه فرستاد تا غارت كنند، وى بيامد و جميع اموال حوالى حرم را جمع كرد، به روايتى هشتاد، و به روايت ديگر چهارصد شتر عبدالمطّلب را گرفت، و شخصى نزد عبدالمطّلب (كه حاكم و پيشواى اهل مكّه بود) فرستاد كه : آمده‌ايم تا خانۀ خدا را خراب كنيم، اگر مانع شوى با تو قتال خواهيم كرد. چون اهل مكّه اين خبر را شنيدند اولاد و اهالى و اموال خود را جمع نموده عزم كردند به گريختن، پس عبدالمطّلب ايشان را نصيحت كرد كه : اين ننگ است بر شما كه از كعبه دور شويد، گفتند : ما را تاب مقاومت ايشان نيست و اگر بر ما دست يابند همه را مى‌كشند.
عبدالمطّلب گفت : خداى خانه نمى‌گذارد كه ايشان به خانه ظفر يابند و اگر شما نيز پناه به خانه بريد بر شما هم دست نخواهند يافت. ايشان نصيحت عبدالمطّلب را قبول نكرده پراكنده شدند؛ بعضى به كوهها و درّه‌ها گريختند بعضى به دريا نشستند، پس همينكه ابرهه به حرم رسيد، فيلها ايستادند و فيلبانان هرچه ايشان را زجر كردند قدم به حرم ننهادند، و چون روى آنها از حرم محترم برگردانيدند تند مى‌دويدند؛ پس عبدالمطّلب نزد ابرهه رفت و رخصت طلبيد، چون داخل شد ابرهه بر تختى نشسته بود در قبّۀ 1ديبايى كه براى [ او] نصب كرده بودند، چون نظر ابرهه به عبدالمطّلب افتاد از حسن جمال و مهابت و وقار او حيران ماند، پس او را بر روى تخت خود جاى داد، بعد از سؤال و جواب زياد به عبدالمطّلب گفت : به چه كار آمده‌اى ؟ شنيده‌ام سخاوت و شرف و فضل تو را، و ديدم از مهابت و جمال و عظمت تو، آنچه [ خواهى] بر من لازم كرده، كه