201دوازده شمشير، به حضرت رسول صلى الله عليه و آله و يازده امام، تا امام حسن عسكرى عليه السلام رسيد، براى هر يك از ايشان يك شمشير بود و شمشير قائم عليه السلام در زمين پنهان شد، و زمين به آن حضرت عليه السلام تسليم خواهد كرد ¹.

به روايت ابن ابى الحديد و غير او : چون عبدالمطّلب آب زمزم را جارى ساخت، آتش حسد در سينۀ ساير قريش مشتعل گرديده گفتند : اى عبدالمطّلب، اين چاه از جدّ ما اسماعيل عليه السلام است و ما را در آن حقّى هست، پس ما را در او شريك گردان.

عبدالمطّلب گفت : اين كرامتى است كه خدا مرا به آن مخصوص فرموده، و شما را در آن بهره‌اى نيست. بعد از مخاصمۀ ² بسيار، راضى شدند به محاكمۀ زنِ كاهنه كه در قبيلۀ بنى سعد و در اطراف شام مى‌بود، پس عبدالمطّلب با گروهى از فرزندان عبدمناف روانه شدند، و از هر قبيله از قبايل قريش چند نفر با ايشان روانه شدند به جانب شام؛ پس در اثناى راه، در يكى از بيابانها كه آب در آن صحرا نبود، آبهاى فرزندان عبدمناف تمام شد، و ساير قريش آبى كه [ همراه] داشتند از ايشان مضايقه كردند، چون تشنگى بر ايشان غالب شد عبدالمطّلب گفت : بياييد هر يك از براى خود قبرى بكنيم، هر يك كه هلاك شويم ديگران او را دفن كنند، [ چرا] كه اگر يكى از ما دفن نشده در اين صحرا بماند، بهتر است از آنكه همه چنين بمانيم. و چون قبرها كندند و منتظر مرگ نشستند، عبدالمطّلب گفت كه : چنين نشستن و سعى نكردن تا وقت مردن، و نااميد رحمت الٰهى شدن از عجز يقين است، برخيزيد طلب كنيم شايد خدا آبى كرامت فرمايد. پس ايشان بار كردند و ساير قريش نيز بار كردند، چون عبدالمطّلب بر ناقۀ خود سوار شد از زير پاى ناقه‌اش چشمه‌اى از آب صاف و شيرين جارى شد، پس عبدالمطّلب گفت :

اللّٰه أكبر ! و اصحابش همه تكبير گفتند و آب خوردند، و مشكهاى خود را پر آب كردند، و قبايل قريش را طلبيدند كه : بياييد و مشاهده نماييد كه خدا به ما آب داد و آنچه